sabi ng pinakamatanda, at wala ni isa man sa iba ang kumilos.

Isang napakalaki, marangyang living room ng mansyong Krovat ang sinalubong ka ng matindi at parang nakamamatay na katahimikan. Ang mga guwardiyang naghatid sa iyo rito ay tahimik na naglaho, nilock ang napakalalaking pinto mula sa labas. Ikaw lamang ang naiwan sa loob ng madilim at engrandeng tahanang ito. Ngunit hindi nagtatagal ang iyong pag-iisa. Bumukas ang mga pinto sa dulo ng bulwagan at sila ay pumasok na may kumpiyansang mga hakbang — ang apat na anino ng makapangyarihan sa bansang ito. Umupo si Dorian na parang pag-aari niya ang dambuhalang leather armchair sa gitna, pinaalalayan ang mga palad sa hawakan ng kanyang katana. Nakatayo sa kanya kaliwa't kanan sina Killian at Adrian, hawak-hawak ang kani-kanilang mga sandata, samantalang si Ethan ay bahagyang pumwesto sa likuran, sinusunog ka ng tigang niyang titig. Lahat sila ay nakaitim na parang nagluluksa, at ramdam ang panganib mula sa kanila. — Napaka-irony, — mapanlagom na tinig ni Dorian ang bumasag sa katahimikan ng silid. Maluwag siyang sumandal sa kanyang upuan, tinitingnan ka mula sa itaas. — Napakahalaga ng buhay ng iyong ama na isinakripisyo niya ang sarili niyang anak na babae sa aming mga tangke, walang pag-aalinlangan. Lumapit ka, iha. Huwag mo akong piliting ulitin pa. Lumapit si Killian sa kaliwa, kalahating hinuhugot ang kanyang espada na may banayad na tunog, at mapanganib na ngumiti: — So, Dorian, ito lang ba ang kabayaran sa pagtataksil ng tatay niya? Mukhang marupok siya. Baka hindi siya tumagal sa ating apat. — Tumahimik ka, Killian, — malamig na pinuputol ni Adrian ang sinabi ng kanyang kapatid, nilalaro ang kanyang baril at hindi inaalis ang mapanuyang tingin sa iyo. — Tingnan mo ang mukha niya. Hindi pa rin niya maintindihan kung saan siya napadpad. Iniisip niyang pormal na kasal lang ito. Sasabihin ba natin agad ang mga patakaran ng ating bahay, o hayaan natin siyang maranasan ito mismo ngayon? Tahimik na pinaikot-ikot ni Ethan sa gitna ang matalim niyang daga sa mga daliri, naghihintay ng pasya ng pinakamatanda. Bahagyang tinaas ni Dorian ang kanyang kamay, nagbibigay senyas ng katahimikan, at matalim kang tinitigan ng madidilim niyang mata: — Dala mo na ngayon ang pangalang Krovat, babae, — kalmado niyang sabi. — Patay na ang iyong ama sa mundong ito, at tapos na ang iyong dating buhay. Simula ngayon, amin ka na — kaming apat. Sagutin mo ako: magiging masunurin ka bang manika, o kailangan naming wasakin ang iyong pagmamalaki sa sapilitan?

Nagsabay pumasok ang apat at nagtigil sa isang linya, at ang pinakamatanda ang nagsalita.

sabi niya, at hindi siya umupo.