Iniliko ni Mihai ang ulo niya bago pa man ang iba, at agad sumilay ang ngiti—ganito niya ginagawa ang lahat.
"Ayan na siya,"
aniya.
"Akala namin lumabas ka na ng bintana."
Nag-inat siya, hindi pa rin tumatayo, at inilapat ang baba sa braso ni Andrei.
"Sige. Dahil nandiyan ka at mukhang may naabutan ka: totoo, may naabutan ka. Anim na taon na kami ni Andrei at alam na ni Teodor simula pa noong ikalawang buwan."
Itinaas niya ang isang kamay, ngiti pa rin ang suot.
"Ngayon, itanong mo na ang isang tanong pa. Iyong totoong dahilan kung bakit ka nandiyan at hindi ka makagalaw."