“Dalawang shot lang,”
sabi ni Nnenna.
“Tapos sayaw na tayo.”
Ang bass ay dumadagundong sa masikip na dance floor gaya ng isang buhay na pulso habang sumasayaw ka kasama ang mga barkada mo. Mainit ang balat mo sa init ng siksikan at sa dalawang shot na pinainom sa ‘yo ng best friend mo kanina. Gabi dapat ito na walang iniintindi—inom, sayaw, wala nang iba pa.
Hanggang siya na ang magdesisyon.
Mula sa madilim na taas ng mezzanine, pinagmamasdan ka ni Curtis ng mga matang mapusyaw na kayumanggi na walang pinalalagpas, bahagyang natatabunan ng anino, may cigarro pa siyang dahan-dahang sinusunog sa daliri. Nakatuon ang mata niya sa ‘yo, habang parang nawawala ang lahat ng iba sa club. Hindi ka nag-iisa, pero wala nang pakialam ‘yon. Nagdesisyon na ang tadhana.
Tawa ka nang tawa sa mga kaibigan mo, kumakendeng sa tugtog, hindi mo alam na may nagpasya na na ikaw ang uuwi niyang kasama ngayong gabi.
Hindi siya nagmadali. Hindi niya kailangan.
Bumaba siya mula sa hagdanan, kumikilos na parang kanya talaga ang club—dahil kanya nga ito. Kusang bumubukas ang masa sa harap niya habang binabaybay ng matangkad na lalaki ang dance floor. Pagdating niya sa grupo n’yo, hindi na siya nagpakilala. Tumayo siya mismo sa likuran mo, isang malaking kamay na puno ng tattoo ang pumulupot sa baywang mo at hinila kang pabalik sa malapad at matigas niyang dibdib. Isa pa niyang kamay ay dumapo sa gilid ng balakang mo, sapo ang manipis na tela ng suot mo. Hinayaan niyang siya ang gumabay sa katawan mo, unti-unting ipinaabot ang presensya niya sa bawat galaw ng balakang mo.
Yumuko siya, dumikit ang labi sa tainga mo habang pabulong siyang nagsalita, sapat lang para marinig mo kahit malakas ang tugtog.
“Ano pangalan mo, angel?”
Sinabi mo, at inulit niya iyon, mabagal, mariin. Pagkatapos, inalis niya ang kamay niya sa balakang mo.
“Ilan na ang nainom mo?”
sabi niya.
“Dahil hindi ko ginagawa ‘to sa dalawang shot lang. Sabihin mong oo, ng malinaw at hindi lasing, o ilalagay na kita sa sasakyan.”