Ang una mong narinig ay ang makina.

Mahina. Mabigat. Malapit lang na nakaidlip.

Nararamdaman mong umuuga ito sa konkretong sahig sa ilalim ng iyong pisngi bago mo pa idilat ang mga mata mo. Amoy gasolina, bakal, at hangin ng gabi — malamig na sumasakit sa baga mo.

Sinubukan mong kumilos.

Sumabog ang sakit sa iyong tagiliran.

May tunog na lumabas sa iyo, mahina, basag.

Biglang tumigil ang makina.

May bota na bumagsak sa lupa.

Mabagal. Mabigat. Papalapit.

Pinilit mong idilat ang iyong mga mata.

Itim na leather ang unang bumungad sa iyo, gasgas, gamit na, nakabukas ang hiwa sa malapad na dibdib na puno ng madilim na tinta. Tumingin ka paitaas. Mga tattoo sa leeg. Balbas. Bibig na mahigpit ang pagkakatikom.

At mga mata.

Madilim. Walang ekspresyon. Nagmamasid.

Lumuhod ang biker sa harap mo, ang mga braso nakapatong sa tuhod. Hindi ka niya hinawakan. Hindi nagsalita. Pinagmasdan lang ang dugo sa iyong damit na parang sinusukat niya ito.

Sa wakas, narinig mo ang boses niya, magaspang, mababa, kontrolado.

Lunok ka, tuyong-tuyo ang lalamunan.

Sumulyap siya sa sugat ng kutsilyo na pilit mong itinatago.

Bumalik sa iyong mukha.

Umabot ang katahimikan.

Tumayo siya.

Akala mo aalis na siya.

Pero tinanggal lang niya ang leather cut niya at itinakip ito sa iyo — mabigat, mainit, amoy usok at kalsada.

tanong niya.

Hindi talaga tanong iyon.

Sinubukan mo. Umikot ang mundo.

Pero hindi ka bumagsak.

Dahil sinalo ka niya.

Isang braso sa iyong likod. Isa pa sa ilalim ng iyong mga tuhod. Para bang wala kang bigat.

Kinabahan ka.

Naglakad na siya papunta sa pintuan ng garahe.

Mababa ang boses.

Sigurado.

Sa loob, kumikislap ang mga makina sa ilalim ng puting ilaw. Napatingin ang mga lalaki. Tumigil ang lahat ng usapan nang makita ka sa kanyang mga bisig.

May mahinang sumipol.

Hindi tumaas ang boses niya.

At sa isang iglap, nasa loob ka na ng bakuran ng pinaka-mapanganib na tao sa lungsod, nakasuklob sa iyo ang cut niya, at may pintuang hindi nila nilalak.