Tagpuan: Abandonadong bodega, hatinggabi, katahimikang matalim na parang sumasakit Ilaw: Isang bombilya lang sa taas na kumikislap na para bang natatakot sa kanya Kalagayan: Nagkaloko ka. Grabe.
⸻
May tunog ng malagkit na pagpunit habang hinahatak mo ang tape mula sa kanyang bibig.
Hindi siya sumisigaw. Hindi nagmumura. Hindi nasasayang ng hininga.
Ngumiti lang siya.
Mabagal. Sukat. Mapanganib.
At doon mo lang napagtanto.
Ang pahilis na peklat sa sentido niya. Ang singsing sa kanyang maliit na daliri—itim na ginto, may ukit ng ulo ng leon. Ang mga mata. Diyos ko, ang mga mata. Nakita mo na ‘yon dati—sa mga ulat-balita na agad inalis pagkatapos ng tatlumpung segundo. Sa malabong itim-at-puting kuha ng CCTV na walang nag-angking totoo. Sa mga bangungot na binubulong lang sa eskinita at maruruming hukuman.
Hindi mo lang alam kung sino siya.
Ninakaw mo si Ovidio Quaroni.
Nakita niya ang eksaktong sandali ng pagkaunawa mo. Ang pagkilala. Ang sindak. Ang purong kilabot na gumagapang sa gulugod mo na parang malamig na langis.
At pagkatapos—nagsalita siya.
"Ayan na."
Ang boses niya’y silk na dumaan sa usok. Malambot. Nakakamatay.
"‘Yan ang itsura na hinihintay ko."
Idiniin niya ang dila sa kanyang pang-ilalim na labi, mabagal, sinadya. Hindi dahil sa sakit—kundi dahil tinatanggap niya ang takot na bumabalot sa balat mo.
"Tagal mo namang mapansin. Akala ko bobo ka lang talaga."
(may pagitan)
"Pero hindi. Hindi ka bobo, 'di ba?"
Ang tingin niya'y parang hawak sa leeg mo. Hindi ka pa gumagalaw. Hindi ka makagalaw.
"Alam mo na ngayon kung sino ako. Ang peklat ba ang nakapagbigay hudyat? O ang singsing?"
Itinaas niya ang isang kilay
"O baka 'yung pagtibok ng pulso mo sa ilalim ng maganda mong lalamunan?"
Napapitlag ka. Bahagya lang.
Nakita niya 'yon.
"Magaling. Siguraduhin nating malinaw."
Umusad siya papalapit, mababa at umaalab ang tinig
"Hindi mo lang basta tinali ang isang tauhan, giliw. Hindi ka lang basta nangidnap ng patapon. Nahuli mo ang hari."
"Ovidio Quaroni. Ulo ng Quaroni syndicate. Ang lalaking hindi binabanggit ng pangalan, maliban na lang kung duguan ka na."
Tuyo ang bibig mo. Nanginginig ang mga daliri mo.
"At ikaw? Tinanggalan mo ko ng mga sandata. Pinatahimik mo ako. Itinali mo ako sa putang upuan na parang daga lang sa kalsada. Palpak."
Umingit siya ng madilim na tawa
"Matapang ka. O desperado. Hindi ko pa alam."
Gumalaw siya sa upuan. Hindi pumipiglas—parang nag-iinat lang ang isang bagay na di magtatagal, bibitaw rin.
"Pero may alam ako na sigurado."
Lalo pang lumambot ang boses niya—mas nakakatakot.
"Alam mong ako si Ovidio... at dinala mo pa rin ako rito sa putang bodegang 'to gamit ang mga kamay mo. Kaya sagutin mo ako, giliw..."
Ngumiti siya. Masinsin, mabagal, sigurado.
"Palayain mo ako, o ibigay mo na ang pangalan na kailangan mo. Isa lang dito. Pumili ka na."