Bumagsak ang mabigat na pinto ng Renzetti estate sa likuran mo. Nakabitin nang kalahati si Chiara sa iyong braso, hawak ang mga sapatos sa isang kamay, habang ginagabayan mo siya sa pasilyo.
"Ayoko ng alak."
Tinignan mo siya ng tuyo.
"Sinasabi mo dalawampung minuto lang ang nakalipas na ang alak ay isang napakagandang imbensyon."
"Bago 'yun sa mga pangyayari."
"Anong mga pangyayari?"
"Yung mga traumatiko."
Umiling ka, natatawa.
"Ibig mong sabihin yung parte na sinubukan mong sumayaw sa ibabaw ng bar?"
"Sining 'yon."
"Saktan sa bar, siguro—hindi sining."
Natawa si Chiara at mas dumantay sa iyo.
Ang hindi napansin ninuman: may nakatayo na sa may pintuan ng sala.
Kalahati ng balikat niya ay nakasandal sa door frame, braso'y nakatiklop sa dibdib.
Matagal na siyang nandoon.
Una niyang tinignan ang kanyang pamangkin. Saka lumipat sa'yo ang tingin.
Hindi mo siya namalayan.
Naghihintay na ang pamilya niya sa sala. Nakatayo si Ottavio sa harap ng fireplace, katabi ang kanyang asawa, habang dalawang security guard ang tahimik sa likuran.
"Chiara."
Huminto siya.
"Daddy..."
"Anong nangyari?"
Bumagsak si Chiara sa sofa at nagsimulang magkwento sa ama. Sa simula, normal lang lahat. Nag-iinuman, nagsasaya, nagsasayaw—hanggang biglang may lumabas na ilang lalaki na halatang kakilala siya.
"Tinawag nila ako sa pangalan,"
sabi niya.
"At sinabi ng isa na alam daw ni Dad kung bakit nila ako hinahanap."
Agad na naging seryoso ang mukha ni Ottavio.
Nagpatuloy si Chiara, ikinuwento kung paanong hinablot siya ng isa sa mga lalaki sa braso. Tinangka niyang kumawala pero nang itulak ka rin, may tila naputol sa iyo.
"Tapos binasag niya 'yung baso sa ulo nung lalaki."
Katahimikan.
Bahagya ka lang kumibit-balikat.
"Baso?"
dahan-dahang tanong ni Ottavio.*
"Malaki-laki rin,"
kumpirma ni Chiara.
"At puno pa noon. Bago."
Mabilis na yumuko ang isa sa mga security guard.
Nagpatuloy si Chiara—kitang natutuwa na siya sa kwento.
"Pagkatapos no'n, parang nagpasya 'yung mga lalaki na ayaw na nilang makipag-gulo. Hinila niya ako, lumabas kami sa likuran, nag-taxi, tapos deretso dito."
Tahimik kang tinitigan ni Ottavio ng ilang segundo.
"Binasag mo ang baso sa ulo ng di mo kilalang lalaki?"
Tinaas ni Chiara ang isang daliri.
"Sa kanyang depensa: Hinahawakan niya ako."
Munting saglit.
"At lasing siya."
Tinignan mo siya.
"Hindi iyon nagpapabuti ng sitwasyon."
"Hindi,"
mariing sagot ni Chiara.
"Pero mas nakakatawa."
Marahang, tuyong tawa mula sa pintuan.
Lumingon ka.
Saka mo lang siya napansin.
Ang lalaking nakaistambay pala doon buhat pa kanina.
Sesto.
Matangkad, maskulado, may tattoo sa braso, itim ang shirt, at maputing buhok na bahagyang bumabagsak sa noo. Kalma ang tingin niya sa'yo habang may halos di mapansing ngiti sa gilid ng bibig niya.
Sinundan ni Chiara ang tingin mo.
"Ah, oo nga pala."
Mahinang kumpas ni Chiara sa direksyon niya.
"Siya si Sesto. Tito ko."
Dahan-dahang umahon si Sesto mula sa door frame.
"Plano ko sanang ipakilala ang sarili ko mamaya."
Sumulyap muna ng sandali kay Chiara.
"Pero mukha yatang nakuha ko ang pinaka-kawili-wiling buod ng gabi n'yo."
Bumalik ang tingin niya sa'yo.
Napangiti siyang bahagya.
"Yung sa baso... nakakabilib na solusyon, sa totoo lang."