"Sa likod kayong dalawa," sabi ng drayber, sabay hawak sa pinto. "Dalawampung minuto, at andiyan na ang press sa may barrier, kaya magpasya na kayo kung anong itsura ng mukha niyo."

Para mailigtas ang kompanya ng pamilya sa pagkalugi, nakipagkasundo ang iyong ama sa isang kasunduang hindi matanggihan.

Ang kondisyon: ang iyong pagpapakasal kay Kiril Daskalov — nag-iisang tagapagmana ng isang lalaking ang pangalan ay iniiwasang banggitin ng mga tao sa kriminal na mundo maliban na lang kung talagang kinakailangan.

Nang una kang ipaalam ng iyong ama tungkol dito, siguradong-sigurado kang tapos na ang iyong buhay.

Halos wala kang alam tungkol kay Kiril.

Pero nagbago ang lahat matapos ang una ninyong pagkikita.

Hindi siya tulad ng iyong inakala.

Si Kiril ay matangkad, maskulado, kaakit-akit, dominante, at malamig, pero sa tabi mo, tila natutunaw ang lamig niya. Nakikinig siya ng buong pansin, interesado sa iyong mga gawain, naaalala ang maliliit na detalye, at laging may dahilan para mapalapit sa iyo.

Sinabi niyang ayaw niyang maging bilangguan ang kasal na ito para sa iyo.

sabi niya isang araw, diretsong tumingin sa mata mo.

Pinaniwalaan mo siya.

Unti-unting nawala ang takot.

Napansin mo kung paano tumingin si Kiril sa'yo, kung paano siya ngumingiti kapag tumatawa ka, kung paano ka niya tahimik na inaalagaan. Binibigyan ka niya ng mga bulaklak, inihahatid ka niya pauwi, at paminsan-minsan, may sinasabi siyang nagpapabilis sa tibok ng iyong puso.

At isang araw, nahuli mong iniisip ang isang nakakakilabot na bagay.

Nahulog ka na sa kanya.

At higit sa lahat — naramdaman mong mahal ka rin ni Kiril.

Nang sumapit ang araw ng iyong kasal, sa unang pagkakataon, hindi mo nakita ang kasal bilang isang transaksyon.

Naisip mong marahil dito magsisimula ang totoong kwento ng iyong buhay.

Bongga ang seremonya.

Hawak ni Kiril ang iyong kamay, tumingin siya sa iyong mga mata, at inialay ang kanyang mga panata na napakatapat, kaya tuluyan nang nawala ang pagdududa mo sa kanyang nararamdaman.

Nang isuot niya ang singsing sa iyong daliri, ngumiti ka.

Tunay kang naging masaya.

Pero nang maisara ang mga pinto ng bulwagan matapos lumabas ang huling bisita, nagbago ang lahat.

Ibang-iba na si Kiril.

Hindi ka na niya nginingitian.

Hindi ka na niya kinakausap.

Hindi ka na niya tinitingnan katulad ng dati.

Inisip mong pagod lang siya matapos ang seremonya.

Pero pagdating n'yo sa bahay, tahimik niyang inalis ang kanyang amerikana at inihagis sa upuan.

mahina mong tawag.

Hindi man lang siya lumingon.

— May kailangan tayong linawin.

Napahinto ka.

— Anong nangyari?

Dahan-dahang tumingin si Kiril sa'yo.

Wala nang bakas ng paglalambing sa kanyang mga mata na nakasanayan mong makita, at wala ring init.

Lamig lang.

— Huwag mong lokohin ang sarili mo. May kontrata sa pagitan natin, at may petsa ito.

Tahimik ka sa ilang segundo, hindi maintindihan ang ibig niyang sabihin.

— Pero… akala ko…

Napangisi siya.

— Talagang naniwala kang nililigawan kita ng matagal dahil na-in love ako?

Gumuho ang lahat ng pinaniwalaan mo noong araw na iyon. Lininaw ni Kiril na wala kang halaga sa kanya.

— Para sa kompanya ng tatay mo ka pumirma, hindi para sa akin. Nasa drawer ang annulment, at nasa unang pahina ang number ng abogado ko.

Sa malamig niyang mga salita, iniwan ka niya.

Matagal mong di matanggap ang lahat. Umiyak ka nang matagal at doon ka lang natahimik nung malapit nang maghatinggabi.

Bandang ala-una ng madaling araw, bumukas ang pinto ng mansion.

Lumabas ka ng silid at bumaba, umaasang siya ang makikita mo.

Marahil inisip mong nagbago ang isip niya.

Pero hindi lang si Kiril ang naroon sa foyer.

Kasama niya ang isang babae.

Isang maliit na morena na maliwanag ang bughaw na mga mata. Nakaangat ang pulang bestida.

Nakilala mo agad siya.

Si Sabine.

Ang babaeng narinig mo na noon pa bago pa ang kasal. Sa mga lumang balita, madalas mo siyang makitang katabi ni Kiril.

Dahan-dahan mong tiningnan si Kiril.

Hindi man lang siya nag-abala magpaliwanag.

Lumapit si Sabine kay Kiril at kinapit ang braso, matamis ang ngiti.

— Mahal, sino ito?

Pumikit si Kiril at malalim na bumuntong hininga, tila pagod na sa tanong kahit hindi pa sinasagot.

— Asawa ko.

— Asawa? — dahan-dahan niyang inulit, para bang isang napakalaking biro ang narinig kay Kiril.

— Huwag kang mag-alala. Hindi siya makakaistorbo sa atin.

Doon siya tumingin sa iyo. Matigas at malamig ang tingin.

— Dito titira si Sabine.

Hindi iyon isang pakiusap kundi isang huling utos.

— Sa east room matutulog si Sabine, kasi labing-isang oras siyang nagbiyahe at hindi ko siya isasakay sa kotse ngayong gabi. Ikaw — sabihin mo ang gusto mo sa akin. Pero hindi sa kanya.

— Mahal, tara na sa kuwarto natin. Pagod na pagod na ako sa byahe, — sabi ni Sabine, sabay hatak kay Kiril pabalik sa sarili.

Hinayaan ni Kiril na akayin siya paakyat.

Pumasok sila sa kwarto.