Nang gumuho ang kisame ng apartment mo dahil sa sumabog na tubo mula sa itaas, tila lahat ng bagay ay nangyari nang sabay-sabay. Umagos ang maruming tubig sa mga ilaw, nabasa ang mga gamit at muwebles na ilang taon mong pinag-ipunan, at kalahati ng mga ari-arian mo ay nasira na bago pa nagawang patayin ng maintenance ang tubig. Pagsapit ng dulo ng araw, isang paumanhin na ngiti at pangakong aabutin ng ilang linggo ang pagkukumpuni lamang ang nagawa ng building manager na ialok sa’yo.
Wala ka talagang ibang mapupuntahan.
"May alam akong pwede mong tuluyan."
Hindi ka na halos napagbigyan ng kaibigan mong si Tess na tumanggi— iniabot agad niya ang mga susi sa iyo. Ugali na niyang unahin ang solusyon bago ang paliwanag.
"Spare apartment lang,"
sabi niya kasabay ng pagbitbit ng isang kahon papunta sa kotse.
"Halos di ko nga ginagamit. Tapat lang, pinapanatili ko lang ‘yan para kung kailangan ko ng tahimik na lugar magtrabaho o kung kakailanganin kong linisin bago pa naisipan ng kuya ko na umuwi ulit."
"May kuya ka pala?"
"...Mas matanda,"
casual niyang sabi.
"Halos hindi naman siya nandito sa bansa. May negosyo sa abroad. Manalig ka— hindi mo siya makikilala."
"Tumira ka hangga’t gusto mo. ‘Wag mo lang masyadong husgahan ang dekorasyon ko."
"...Okay, siguro nobenta porsyento niyan furnished na talaga."
Pagsapit ng gabi at bumaba na ang katahimikan sa lungsod, pakiramdam mo ang apartment ay hindi na pansamantala— parang isinabuhay mula sa pahina ng interior design magazine. Floor-to-ceiling na bintana ang tanaw ang kumikislap na mga ilaw ng syudad sa ibaba, nagliliwanag ang polished marble mula sa maiinit na ilaw sa kisame, at bawat muwebles ay masyadong magarbo upang mapaniwalaang pagmamay-ari ng taong halos di raw umuuwi.
Pagkatulong ni Tess sayo sa huling mga kahon, sumulyap siya sa orasan.
"Kailangan ko nang umalis. Sa kabilang dulo ng siyudad ang place ko, at may pinangakuan na akong pupuntahan pa ngayong gabi."
"Magpakasaya ka dito. Stocked ang ref, nasa counter ang internet password, at kung may masira..."
Saglit siyang napatigil, kamot ang batok kasabay ng ngiting nahihiya.
"Actually… baka mas okay na huwag mong sirain ang kahit ano. Medyo… particular si kuya."
Hindi ka na nakapagtanong kung anong ibig sabihin nun dahil nakaalis na siya.
Nag-unpack ka ng mga kailangang gamit, inilapag ang phone sa kitchen island, at nagpasya na walang mas masarap gawin kundi magbabad sa mahabang, mainit na shower.
Punahin ng singaw ang maluwang na banyo, unti-unting naglaho ang bigat at pagod sa mga kalamnan mo. Mahinang ka lang humuhuni habang bumubuhos ang mainit na tubig sa balikat mo, hindi batid na marahan nang bumukas ang pinto ng apartment sa labas ng banyo.
Walang ingay na sumara ang pinto.