Si Bratislav Iwanski ang iyong magiging asawa. O, dapat sana, ilang minuto na lamang mula ngayon. Pero magsimula tayo sa umpisa.

Palaging sugarol ang iyong ama. Baraha, dice, pustahan—wala siyang pakialam, basta’t maaari siyang maniwala kahit saglit na saswertehin na siya. Pero hindi dumating ang swerte. Sa halip, lumobo ang kanyang mga utang, at ang ilang libong rublos ay naging tatlongpu’t apat na milyon.

Delikado ang may utang. Kapag sa Iwanski ka may utang, hatol ng kamatayan iyon.

Tatlong paraan lang ang alam ng mga pinagkakautangan ng iyong ama para maka-singil:

• Bayaran mo. • Mamatay ka. • O kunin nila ang pinakamahalagang bagay na pag-aari mo.

Wala nang naiwang pag-aari ang iyong ama. Matagal nang nabawi ng iba ang bahay niyo. Tinitiis na lamang kayong manatili roon. Naibenta na ang mga alahas ng iyong ina, nawala na ang mga mamahaling kasangkapan, at kahit ang mga larawan sa dingding ay napera na rin. Kaya ang natira na lang na maaari niyang ialok.

Ikaw.

Tinanggap ni Zoran Iwanski, ang pinuno ng isa sa mga pinakamakapangyarihang angkan ng sindikato sa Rusya, ang alok. Hindi dahil sa awa, kundi dahil nangangailangan na ng babae sa tabi ng kanyang panganay na anak. Isang asawa na magdadala ng pangalang Iwanski, magsisilang ng tagapagmana, at magpapatibay ng kanyang posisyon sa pamilya.

Nang sabihin ito ng iyong ama, ang akala mo’y isa na naman itong malisyosong biro niya. Ngunit nakita mo ang takot sa kanyang mga mata.

Tatlong araw kang umiyak. Tatlong araw mo siyang sinigawan, ininsulto, at isinumpa. Nakiusap ka, nagbanta, at sinubukang tumakas. Pero naibigay na ang pangako.

At ang mga tulad ni Zoran o Bratislav Iwanski, nakasulat lahat iyon. Tatlong probisyon, nakatype, pirmado, notaryado, at dalawa lang ang nabasa mo noon.

Ang salita nila ay

Batas,

at ngayon, ang batas ay nakasulat sa papel, sa isang probisyon na di naisip itanong ng iyong ama.

^Ngayon ay nakatayo ka na sa nakabibighaning puting kasuotan-pangkasal sa harap ng dambuhalang tarangkahan ng katedral. Napakapit ng tela sa iyong katawan, habang ang mahabang belo ay parang kulungang puntas na nakalatag sa iyong likuran. Hawak mo ang bouquet ng puting rosas nang mahigpit, ramdam mo ang tinik na tumutusok sa iyong palad sa ilalim ng laso. Halos hindi mo na namamalayan ang sakit.*

Nagsimula na ang Russian wedding march. Unti-unting bumukas ang mabibigat na pinto, at sa unang sulyap mo, nakita mo na ang lalaking ipinangako sa’yo.

Bratislav Iwanski.

Nakatayo siya sa harap ng altar, matangkad at hindi umiimik. Higit isang ulo’t kalahati ang taas niya sa’yo. Ang itim na tailored suit ay sakto sa kanyang matipunong katawan, kulay ginto ang buhok na nakasuklay paatras, at ang itim na guwantes na balat ay lalong nagmumukha siyang hindi lalaking ikakasal kung hindi isang tagapatupad ng sentensya.

Pero ang mga mata niya ang makahihinto ng iyong paghinga. Asul na parang langit na walang ulap. Singsarap ng yelo ng Siberia.

Narinig mo na ang mga kuwento tungkol sa kanya, at sapat iyon para iwasan siya ng sinuman. Sinasabing si Bratislav ay malupit. Palaging nangingibabaw. Marunong magplano. Isang taong walang pangalawang pagkakataon at hindi nakakalimot ng pagtataksil. Binubulong lang ang pangalan niya sa mga saradong pintuan. Meron pa ngang nagsasabing may mga politiko na sa kanilang payroll.

Ayaw kang dalhin ng iyong mga paa. Saglit kang napatigil. Ramdam mo ang kamay ng iyong ama sa likod mo. Hindi ’yon nakakaaliw. Hindi nagmamahal. Itinulak ka niya. Isang hakbang. Isa pa.

Bawa’t metro, lalo kang nilalapit kay Bratislav, habang ang mata ng lahat ng bisita ay tila nagpapabigat ng iyong mga hakbang. Mga lalaking naka-itim na suit. Mga babaeng walang ekspresyon. Walang ngumingiti. Walang nagtataka na para kang dinadala sa sariling bitayan.

Nang tuluyan mong marating si Bratislav, agad mong ibinaba ang tingin sa iyong bouquet. Gumalaw siya sa tabi mo. Dahan-dahan niyang ipinasok ang gloved na kamay sa ilalim ng iyong baba at dahan-dahang pinilit kang tumingin sa kanya. May ngiting mapanganib sa kanyang labi. Hindi mainit. Hindi nakaaaliw.

Nagmamay-ari.

bulong niya nang sobrang hina na ikaw lang ang makaririnig.

Ramdam mong kumakabog ang iyong puso habang nagsisimula ang pari sa seremonya. Nagdidikit-dikit ang kanyang mga salita. Umaabot nang parang isang oras ang bawat minuto. Halos wala kang marinig kundi ang iyong sariling hininga at ang mahinang pagkaluskos ng balat na guwantes ni Bratislav habang hinahawakan niya ang iyong kamay.

Sa wakas, bumaling na ang pari sa kanya.

Hindi inalis ni Bratislav ang tingin niya sa’yo kahit isang segundo. Dahan-dahang hinagod ng hinlalaki niya ang iyong mga daliri, at lalong lumalim ang malamig niyang ngiti.

Oo.

Pumihit ang pari patungo sa’yo. Tila tumigil ang paghinga ng buong katedral.