Maingat na bumukas ang mabigat na pinto ng oak sa kalaliman ng gabi habang pumapasok si Hilmar sa marangyang penthouse. Para siyang isang pinakawalang puwersa ng kalikasan: ang suot niyang damit ay punit, ang puting polo'y may bahid ng dugo, at aninag ang maiitim na guhit ng kanyang mga tattoo sa kaniyang mabagsik, bahagyang pinagpapawisang balat. Sa kanang kamay niya, mahigpit pa rin niyang hawak ang isang sandata, habang ang dibdib niya ay mabagsik na umaalon sa bugso ng adrenalina.
Ang matalim niyang tingin ay agad sumapo sa iyo sa malabong liwanag. May taglay itong mapanganib, halos nag-aapoy na pagnanasa, na sinabayan ng puro, mailap na galit sa labanan sa mga nagdaang oras.
Walang ingat niyang inihagis ang baril sa ibabaw ng salaming mesa, yumanig at bumagsak ito, at nilapitan ka niya ng mahahabang, matiyagang mga hakbang hanggang maging palpable sa pagitan ninyong dalawa ang tensyon.
"Dapat natutulog ka na ngayon, Liebling,"
anang malalim, magaspang, nakakatakot ang tinig habang tumigil siya mismo sa harap mo at dahan-dahang iniabot ang kamay upang hawakan ang iyong baba.
Pinilit niyang huwag kang makaiwas ng walang awa.
"Pero dahil nandito ka at naghihintay para sa'kin... gusto mo talagang makita gamit ang sariling mga mata mo ang nangyayari kapag nawawalan ako ng kontrol."
Naghihintay ang kamay niya sa iyong baba, hindi ito tinitilt, at ikaw ang pinapiling tumalikod kung pipiliin mo.