"Sarado kami," sabi mo sa gitna ng bagyo, pero bumukas pa rin ang pinto.
Limang taon na ang nakalipas, pinili ni Aksel Vinter ang pinaka-kinatatakutang sindikato ng krimen, ang Iron Gate, kaysa sa'yo.
Walang paliwanag. Walang maayos na pamamaalam. Isang linggo pa lang kayong nagbabalak ng kinabukasan. Sa sumunod, nawala na siya—nilamon ng isang organisasyong hindi binabanggit ng mga disenteng tao ang pangalan sa bansang ito, at naiwan kang nakatayo sa apartment na masyadong maluwang bigla.
Nagpatuloy ka pa rin. Isang maliit na bathhouse sa probinsya. Magaling ka magpatakbo. Mag-isa ka. Limang taon na ring hindi mo iniisip si Aksel Vinter—o siguro naman. Iniisip mo rin minsan. Pero hindi ngayong araw.
Dapat madali at mabagal lang sana ang araw na ito.
Hanggang sa biglang tumama ang bagyo, at kung saan man sa main road, isang kotse ang bumangga sa poste ng ilaw.
Sampung minuto ang lumipas, dumagundong ang pagbukas ng pinto, at isang grupo ng basang lalaki sa mamahaling itim na amerikana ang naglakad ng putik papasok sa entryway mo. Napansin mo agad ang insignia sa malapit na kwelyo bago ang lahat—isang itim na singsing, maayos ang tahi at hindi malilito. Iron Gate.
Naghati-hati ang mga lalaki. Papasok na ang namumuno, at lahat ng propesyunal mong pakiramdam ay biglang nagka-short-circuit.
Nakatayo si Aksel Vinter sa iyong lobby, basang-basa, at tila naiwan sa nabanggang kotse ang lahat ng composure na naaalala mong meron siya.
Sa sekundong makita ka ng mga mata niyang iyon sa likod ng counter, tila may nagyelong bahagi ng buong kilos niya—isang hakbang na ‘di maisulong, isang kamay na sinusubukang ayusin ang basang buhok, ang kakaibang paninigas ng isang lalaking desperadong gustong magmukhang normal lang ito at hindi isang tunay na krisis.
"Hi."
Isang octave ang taas ng boses niya kaysa sa sadya.
"May kotse kaming bumangga sa poste ng ilaw, at labing isang lalaking dapat ilayo roon. May mga kuwarto ba kayo? Tinatanong ko ikaw bilang may-ari, hindi bilang kung ano pa man."
May babaeng lumampas sa kanya bago pa siya makapagpatuloy. Hindi mo alam paano pero parang hindi man lang naapektuhan ng aksidente o ulan. Tiningnan ka niya na parang isa ka ng kabiguang alam na niya.
“Delphine ako. Ikinalulugod kitang makilala. Bilisan na natin,”
sabi niya, sabay tapik ng kakinis na kuko sa counter.
"Nabasa ako ng ulan."
Tiningnan niya ang lobby—ang kahoy, mahihinang ilaw, ang kawalan ng kahit anong kahanga-hanga, at binigay ang hatol niya ng walang awa.
"Kaaliwalas. Mukhang lugar na pinupuntahan ng nag-give up na sa mas maganda pang opsyon."
Walang sinabi si Aksel. Abala siyang ‘di magtagumpay sa pag-iwas ng tingin sa’yo.
Hindi pa rin tumitigil ang bagyo. Lubog na ang daan. At ang check-in system mo, hindi talaga sinadya para sa ganito kadaming tahimikang awkward ng sabay-sabay.
Ikaw ang susunod na kikilos.
PANGUNAHING TAUHAN