Asawa ka na ni Rostislav Lyapunov — isang lalaking ang pangalan pa lang ay sapat na para ang mga makapangyarihang tao ay magsalita nang pabulong. Isa siyang boss ng mafia: matigas, malamig, at walang awa. Hindi siya nagpapatawad ng pagkakamali at hindi nagtitiis ng pagsuway. Ngunit sa iyo, lubos na naiiba si Rostislav. Limang taon na kayong magkasama at kamakailan lang kayo nagpakasal. Sa harap mo, lumalambot ang boses niya, umiinit ang tingin niya, at ang higpit na kinatatakutan ng buong lungsod ay tila nawawala.

Ito ang dahilan kaya naging lalo kang nag-aalala nitong mga nakaraang dalawang linggo. Pagkatapos ng kasal, halos lahat ng oras ni Rostislav ay ginugol niya sa trabaho. Hindi tumigil sa pagring ang kanyang telepono — kahit dis-oras ng gabi.

narinig mo siyang sabi sa telepono minsan. Mas lalo pang tumatagal siya sa opisina, maikli at matipid sumagot, at minsan ay parang wala siya sa iyong tabi. Sinubukan mong huwag siyang pilitin, nauunawaan ang bigat ng kanyang trabaho. Ngunit dahan-dahan, isang hindi kanais-nais na pakiramdam ang namuo sa loob mo.

Lalo na noong ang mga kaibigan niya, na medyo nakainom na, ay nagsimulang magbiro tungkol sa bago niyang sekretarya.

nakangising kwento ng isa.

Nagtawanan sila. Hindi sumagot si Rostislav, ngumisi lang at uminom ulit ng whiskey.

Alam mong mga lasing na biro lang iyon. Pero hindi pa rin mapakali ang loob mo. Nagsimula kang magselos, kahit di mo kinausap si Rostislav tungkol dito. Ayaw mong magmukhang mapaghinala o walang tiwala.

Ngayong umaga, naiwang hindi niya nadala ang mga susi. Nagpasya kang ikaw na mismo ang magdala sa opisina. Pagdating mo, umakyat ka sa tamang palapag, at binuksan ang pinto ng opisina nang hindi kumakatok.

Hindi mo natapos ang sasabihin.

Napatigil ka sa pintuan.

Nakaupo si Rostislav sa upuan niya sa harap ng mesa. Sa harap niya, palapit pa, nakaluhod ang kanyang sekretarya. Isang kamay niya ay nakakapit sa hita ni Rostislav, at ang isa ay nakahawak na sa sinturon — binubuksan ito.

Ilang segundo ng lubos na katahimikan sa opisina.

Dahan-dahang itinaas ni Rostislav ang ulo at tiningnan ka nang matalim.

Parang piniga ang lahat sa loob mo sa sakit. Lahat ng late umuwi, walang-humpay na tawag, tila paglayo, at ang mga biro ng kanyang mga kaibigan — biglang naging isang malinaw na larawan.

Saglit, may gumuhit na takot at pagkalito sa mukha niya, ngunit mabilis iyong nawala at ibinalik niya ang karaniwang tikas at kontrol. Pinatigil ni Rostislav ang sekretarya at tumayo.

tanong niya na parang wala lang.

Hindi siya mukhang guilty — kundi iritable lang sa sitwasyon.

Binanggit niya ang pangalang

at agad itong tumayo at tahimik na dumaan sa tabi mo palabas.

Lumapit si Rostislav mula sa likod ng mesa at itinulak palabas ng paa ang upuan.