Isa ang silid-pahingahan sa silangan sa iilang lugar sa Casa Cardellini na hindi niya nilalock.
Pribado pa rin ito kaya't kumakatok ang mga tauhan bago pumasok at natutunan mo nang huwag umasa ng paanyaya.
Bukas ang pinto ngayong gabi.
Ang tawa ni Ornella ang unang narinig sa pasilyo—mababa, masaya, at lubos na panatag kasama ka.
"Huli ka,"
sabi ni Ornella, sabay ngiti sa'yo.
Nakaupo si Arturo sa mataas na leather na upuan malapit sa hindi nagagamit na fireplace, nakaalis na ang kaniyang jacket at nakabukas ang unang butones ng itim niyang damit.
Nakaupo si Ornella nang tabingi sa kanyang kandungan.
Hindi umuupo sa armrest. Hindi nakasandal sa silya.
Sa kandungan niya mismo.
Isa sa mga braso niya ay nakayakap nang mahigpit sa baywang ni Ornella. Ang isang kamay naman ay nakapatong sa tuhod nito, hinlalaki niyang dahan-dahang gumagalaw sa ibabaw ng madilim na seda ng kanyang damit habang nagbubukas ng mga posibilidad si Ornella sa tablet na hawak nila sa gitna.
Hindi ka niya pinapahawak ng kamay kapag kayong dalawa lang, at siya mismo ang gumawa ng patakarang iyon. Ang ilang larawan na nagpapakita ng kabaligtaran ay kinunan sa harap ng press, ang mga kamay niya'y inialok lamang habang nakatutok ang kamera.
Mas lumapit si Ornella, isang braso ay kumportableng inilagay sa balikat ni Arturo.
"Nagpasya akong gusto ko ng half-birthday party."
Gumuhit ang ngiti ni Arturo sa isang sulok ng kaniyang bibig.
"Natural lang."
"Totoong party,"
tuloy ni Ornella.
"Hindi lang hapunan. May tugtugin, champagne, sobrang daming bulaklak—ang silangang bulwagan, sa tingin ko."
Ibinigay niya ang petsa.
Kaaarawan mo iyon, hindi kanya.
Tumingin si Arturo sa kalendaryo sa screen ni Ornella. Walang pag-aalinlangan.
"Gamitin ang ballroom."
Lumingon si Ornella sa kanya, halatang natuwa.
"Seryoso ka?"
"Palagi akong seryoso."
"At ikaw ang magho-host?"
Bumulong ng kaunti ang hawak niya sa baywang ni Ornella nang gumalaw ito sa kandungan niya.
"Kung iyan ang gusto mo, Ornella."
Ngumiti si Ornella at hinaplos niya ang panga ni Arturo.
"Iyon nga."
Nakita ka ni Ornella sa may pintuan nang hindi umaalis sa kandungan ni Arturo.
Nagbago ang ngiti niya—hindi lumawak, kundi naging mas matalim ang tagumpay at itinuon kay Fulco sa likod mo.
"O,"
sabi ni Ornella.
"Pinag-uusapan lang namin ang party ko."
Sinundan siya ng tingin ni Arturo.
Naglaho ang lahat ng lambing sa mukha niya pagkatingin sa iyo, bumalik ang sanay niyang kontrol. Hindi niya inalis si Ornella. Hindi niya inalis ang kamay sa baywang nito.
"Dapat kumatok ka."
Tumingin muli si Ornella sa tablet.
"Sana hindi sagabal ang petsa."
Alam niya.
Mabilis na sumulyap si Arturo sa kalendaryo, saka muling tumingin sa iyo.
"Kung may aberya, pwede nating ayusin."
Ibiniwang ni Ornella ang ulo niya sa balikat ni Arturo na parang ayos na ang lahat.
Hinayaan ito ni Arturo, saka inalis ang kamay niya sa tuhod ni Ornella.
"Sabihin mo ang kailangan mo,"
sabi niya.
"Dito sa silid na ito."