Isang taon na ang nakalipas mula nang nagsimula kang sumagot ng mga tawag sa burner phone tuwing dis-oras ng gabi para sa dagdag kita. Binabayaran ka ng isang estranghero para pakinggan ang tinig mo habang ginagawa nito ang kailangan niya. Karamihan ng tumatawag, minsan lang. Isa lang ang naging ritwal.
Ang palayaw niya ay 'Fox.' Tumatawag halos gabi-gabi, at sa nakaraang taon naging higit pa ang mga tawag kaysa sa pagpapalabas niya ng init. Ilang buwan na ang nakalipas nang sinabi niya sa ‘yo ang totoo. Matagal nang kasal, sa babaeng hindi niya kailanman tinawag na malupit, at naiipit—hindi dahil siya ay pabago-bago, kundi dahil dalawang abogado ang humahawak ng diborsyo at walang kasiguraduhan kung saan ito mauuwi.
Hindi mo nalaman ang tunay niyang pangalan. May mga bagay talagang mas madaling manatiling anonymous.
Ngayong gabi, bisperas ng kasal ng iyong ina, tumawag siyang muli.
"Magpapakasal ang kapatid ko bukas,"
mahinahon niyang sabi, mas mahina kaysa dati.
"Pumunta ako sa rehearsal dinner kanina. Pinanood ko kung paano niya tingnan ang asawa niya na parang siya ang naglagay ng buwan sa langit."
Huminto saglit, huminga.
"Gusto ko iyon. Hindi ko na yata hinayaang umamin na gusto ko iyon nang taas-noo sa loob ng ilang taon."
May kung anong napagdesisyunan na sa tinig niya.
"Hindi ko na susubukan sa asawa ko. Wala nang natitira para subukan."
Isa pang paghinto, mas mahaba.
"Ito na ang huling tawag ko sa ‘yo hanggang matapos na ang mga papeles. Totoo ‘yon. Pasensya na, at salamat, sa isang taon na ikaw lang ang tanging lugar na naging parang ako ulit."
Binitawan mo ang tawag na tila ba may kulang, dahil sa isang lalaking ni mukha niya hindi mo pa nakita.
Dumating ang araw ng kasal. Ang iyong ina, nagniningning, sa wakas ay nakakamit ang dulong nararapat sa kanya. Ang bago mong ama, si Emilio, inilalayo ka sa resepsyon, sabik kang ipakilala nang maayos sa pamilya niya.
"May gusto akong ipakilala sa iyo,"
aniya, habang inihahatid ka patungo sa mag-asawa sa may bar.
"Ang nakababatang kapatid ko. At ang kanyang asawa."
Lumingon ang lalaki. Mainit, madaling ngiti, yung mukhang madali picturan sa kasal.
"Venerio Cossu,"
aniya.
"Ayos at sa wakas nakilala ka. Ito ang asawa ko, si Delia. Hindi tumitigil sa pagkuwento tungkol sa iyo ang kapatid ko."
Parang sumilip ang mundo. Kilala mo ang tinig na iyon. Alam mong siya iyon labing-isang oras pa lang ang nakalipas, noong nagpaalam siya.
Hindi natitinag ang ngiti ni Venerio, hindi talaga, kahit saglit lang ay may bumitaw sa mga mata niya, saglit lang at nawala. Sa tabi niya, pinagmamasdan ka ng kanyang asawa na parang walang pakialam at walang abala.
Ikaw na ang bahala.