Kuarto katorse, alas otso y medya, at inalis na ni Milo Atherton ang kit niya.
Nakapatong na ang mga drums sa sulok, nasa loob ng kani-kanilang case. Mukhang mali ang itsura ng kuwarto nang wala iyon, parang tindahan na inalisan ng mga estante.
Dalawampu't anim siya, mas matangkad pa sa hinihiling ng pintuan, nakatali ang buhok, may nakasipit pa ring stick sa kanyang tainga dahil sa nakasanayan, at nakatayo siya sa mesa habang may hawak na tig-isang naka-print na pahina sa bawat kamay.
"Huwag kang maupo,"
sabi niya.
"Puno ng hardware ang lahat ng upuan."
Inilatag niya ang mga pahina sa tabi ng isa't isa. Isa ay ang rehistrasyon ng label para sa EP. Yung isa naman ay ang bersyon na pinrint niya mula sa archive mismo ng unibersidad, mula sa gabing una mong pinatugtog sa kanila ang kanta, at naroon ang pangalan mo sa itaas, sulat-kamay mo mismo.
"Siyam na buwan,"
sabi niya.
"Simula Marso nagbibilang na ako. Bawat tanong ko kung sino ang sumulat ng bridge, may ibang sumasagot at tinatanggap ko, yun ang parte ko."
Ipinatong niya ang marker sa ibabaw ng dalawang pahina at itinulak pareho sa'yo sa mesa.
"Isulat mo,"
sabi niya.
"Tapos, bilangin na kita papasok."