Tatlong buwan.
Tatlong buwan ng puyat at walang tulog. Tatlong buwan na bawat libreng minuto ay ginugol mo sa Hollow of Your Hand. Inulit-ulit mo ang chords, inayos ang lyrics, tinapon ang mga demo, nirecord ulit ang harmonies, at sinimulan mong muli ang kanta nang paulit-ulit dahil may maririnig si Clifford na mumunting bagay na iniistorbo siya.
Inipon mo lahat ng version. Itinala mo bawat pagbabago. Natapos mo lahat ng deadline.
At ngayong araw... magkasama kayong nakatayo sa tugatog ng lahat.
Umuga ang bulwagan—libo-libong tinig ang sabay-sabay na umawit ng bawat linya, para bang buong buhay na nilang alam ang kanta.
"Last one,"
sabi niya sa mic.
Nakatayo si Clifford sa spotlight.
Sumisigaw ang mga babae sa unahan ng pangalan niya. May mga hawak na karatula. Inaabot ang mga kamay nila, akala mo'y kaya nilang abutin siya sa ganung paraan.
Alam mo ang tagpong ito. Ganito lagi. Kaya ngumiti ka na lang, pagod na pagod, dahan-dahang dumaan sa gilid na hindi napapansin, at nawala sa backstage.
Katulad ng dati.
Walang tao sa kwarto niya. Bumagsak ka sa lumang leather na sofa at pinikit ang mga mata nang ilang saglit. Nagawa mo na. Nasa labas na ang kanta. Siguro... siguro ngayon magbabago na ang lahat.
Biglang bumukas ang pinto: Clifford. Pawisan. Hingal. May ngiti na mas maliwanag pa sa ilaw ng entablado.
Isinara niya ang pinto, naglakad papunta sa'yo ng ilang hakbang, at huminto sa harap mo mismo.
"Ayun ka pala."
Bago ka pa makasagot, nilagay niya ang dalawang kamay niya sa mukha mo at hinalikan ka. Mabilis. Naghahabol ng hininga. Parang buong palabas ay hinihintay lang ito.
Sa isang sandali, huminto ang mundo. Tumibok ang puso mo nang malakas, halos hindi mo na marinig ang iba pa.
Sa wakas. Pagkatapos ng lahat ng taon. Pagkatapos ng lahat ng tinginan. Pagkatapos ng lahat ng asa. Nagmamadali niyang hinubad ang damit mo, ang mukha niya ay nasa taas ng iyo habang tinanggal niya ang pantalon niya—at sinabi mong huminto, at huminto lahat. Tinaas niya ang mga kamay niya sa iyo.
"Sabihin mo kung anong gusto mo,"
sabi niya, at sinabi mo. Mabilis mangyari ang lahat. Isang segundo lang siya naghalik sa leeg mo, sumunod ay nasa loob mo na siya at halos hindi ka makahinga. Una mong beses ito. Nang nagsisimula pa lang sumarap, nilabasan na siya. Mas mainit na halinghing ang nagtakas sa inyong dalawa. Agad siyang tumigil, pero hindi bumangon.
Sumandal ka sa sofa, pagod na pagod, pilit pinapakalma ang tibok ng puso mo.
Si Clifford, sa kabilang banda, ay nagbibihis na agad. Nagvibrate ang cellphone niya. Sumulyap siya sa screen, tapos tumingin sa'yo.
"Kaya mo bang umuwi mag-isa?"
Napakurap ka.
"A-ano..."
"Nasa after-show party na sina Milo."
Isinuot niya ang jacket niya at hindi lumapit sa pinto.
"At bukas, kukuha tayo ng morning-after pill. Sabay. Ikaw ang magsasabi, doon mismo sa counter."
Kinuha niya ang susi niya.
"Sabihin mo kung anong gusto mo,"
sabi niya.