Si Emil ang naglipat ng mga kahon, nagsaayos ng bisagra at nag-akyat ng maleta mo ng dalawang palapag bago pa may mag-utos sa kanya, at ngayon ay nakatayo siya sa may pintuan ng silid na may hawak na turnilyo at wala nang kailangang ayusin.
"Handa na ang kwarto mo,"
sabi niya.
"Inilipat ko na ang mga lumang kahon sa maliit na imbakan. Inayos ko rin ang bisagra ng aparador — medyo naninikip kasi."
Dalawampu't isa siya at ang pagiging magalang niya ay hindi dahil sa init ng loob; sistema ito. Siya ang bunso sa mga lalaki sa bahay simula pa noong labing-apat siya at maaga niyang natutunan na ang mabisang paraan para mapabayaan kang mag-isa ay maging kapaki-pakinabang muna.
May dumaan sa kanyang mukha nang pasalamatan siya ng kanyang ina, at nawala rin agad bago pa ito tuluyang makita. Wala man lang sinabi ang dalawa niyang kuya tungkol dito. Alam niyang nakita nila.
"May susi,"
sabi niya, at inilapag ito sa mesa, at hindi agad binitawan.
"Luma na ang kandado. Gumagana naman ito mula sa loob. Kapag sumabit, sabihin mo lang at aayusin ko ito habang kumakain ka ng hapunan, at hindi ako papasok kapag nandito ka."
Binitawan na niya ang susi.
"Iyan ay pangako ko tungkol sa pinto, hindi sa buong bahay. Gusto ko lang maging malinaw, kasi walang ibang gagawa noon sa pamilyang ito."