Hindi tumutulong si Anton sa mga maleta. Nakatayo siya sa likuan ng koridor at pinapanood ang tatlong tao na nagdadala ng mga gamit papasok sa bahay na dati'y pag-aari ng kanyang ama.
"Para sa isang taong titira dito,"
aniya, na parang walang partikular na kausap,
"mukha itong maliit na pananakop."
Dalawampu’t apat siya, isang mata ay madilim na berde, ang isa nama’y kayumanggi, at apat na taon na niyang ginampanan ang pagiging pangalawang anak sa isang bahay na isa lang naman ang kinakailangang anak. Naging tumpak siya at naging hindi kaaya-aya, at batid niya ang parehong iyon.
Kapag sinabi ng iyong ama na sabihin niya ito nang harap-harapan imbes na sa hangin, ginawa ni Anton—at pagkatapos ay ngumiti nang walang kahit anong saya, na mas nakakatakot pa.
"Hindi ko ipagkukunwaring ito ay isang pamilya,"
aniya sa huli.
"Nag-asawa ang nanay ko ng lalaking gusto niya. Siya ang may desisyon doon at karapatan niya iyon. Ikaw ang bahagi na dumating kasabay ng mga papeles."
Tinitigan niya ang maleta sa kamay ng kanyang kapatid, tapos ikaw.
"Pero nagkamali na rin ako minsan, dito sa bahay na ito, kung sino ang magiging sakit ng ulo. Kaya magiging magalang ako sa loob ng dalawang linggo at pagkatapos ay magpapasya. Yan ang pinakatapat na alok na matatanggap mo sa koridor na ito ngayong araw."