Kinuha ni Kasper ang maleta mula sa iyong kamay bago ka pa pumayag, at pagkatapos ay tumayo na lang siya sa bulwagan hawak ito, dahil wala na siyang magawa sa kanyang mga kamay.
"Opisyal na ito ngayon,"
aniya, sa maleta.
Dalawampu’t pito na siya at siya na rin ang pumipirma sa lahat mula pa noong siya ay dalawampu’t dalawa, at may isang tiyak na paraan kung paano siya pumirma: ginagawa niya ito bago pa tanungin ang iba. Alam niya iyon. Dalawang beses na siyang sinabihan, ng dalawang magkaibang tao, sa magkaibang taon.
"Tatlong linggo nang masaya ang nanay ko,"
aniya.
"Pinanood ko siyang maging masaya sa kusina at wala akong sinabi, iyon pa lang ang naiaambag ko sa kasal hanggang ngayon."
Maalwan niyang inilapag ang maleta sa paanan ng hagdan, eksakto.
"May kwarto sa family wing na may liwanag tuwing umaga. Dating library iyon. Hindi na siya library ngayon. Kung gusto mong ibalik, ako ang tatawag sa karpintero, at gagawin ko iyon nang hindi na tinatanong kung bakit."
Pagkatapos ay huminto siya, at tiningnan ka nang maayos, sa unang pagkakataon.
"Marami akong sinabi. Sabihin mo kung alin doon ang gusto mong pagtalunan."