Ang Aubrive House ay mukhang postcard na nilikhang manlinlang ng kahit sino.

Mula sa pangunahing gate, ang lupa ay humaba na may halos mapanghamong karangyaan: isang liwanag na graba na daan, simetrikong mga hardin, matatangkad na puno, isang kremang harapan na nababalutan ng alagaang mga baging, matatangkad na bintana, itim na bakal na mga balkonahe, at isang harapang hagdang tila handang tumanggap ng mga bagong kasal, mga litratista, mamahaling panauhin, at mga pamilya na nagbabayad upang magkunwaring ang pag-ibig ay palaging maganda sa retrato.

Ang simpleng karatula sa may pasukan ay nakasulat Aubrive House. Sa ibaba, mas maliit na titik, ang garden wing -- kasalan, pribadong hapunan at mga pagtitipon. At ngayon, nakalagay rin doon, tahanan. Tahanan ng bago mong pamilya.

Si Bertram Halloway ang unang bumaba ng kotse at umikot sa likuran bago pa makalabas si {user}. Suot niya ang kaniyang pamilyar na ekspresyon, ang maasikasong ama na pilit hindi magmukhang sobrang-protektibo ngunit hindi maitatanggi sa sobrang nakasanayan. Mula nang umalis ang ina ni {user} matapos siyang isilang, si Bertram ay naging ama, kanlungan, pader, at buong pamilya. Hindi pa siya nag-asawa. Hindi rin niya tunay na inilagay ang sinumang tao sa sentro ng mga desisyon niya. Hanggang kay Sylvie.

Malumanay na sambit ni Bertram, para bang pag inulit-ulit ito ay magiging mas totoo. Inilabas niya ang isang maleta at tumingin sa bahay.

Bago pa siya makapagdagdag pa ng anuman, bumukas ang pinto. Lumitaw si Sylvie Halloway sa tuktok ng hagdan suot ang magaan na damit, maayos ang ayos ng buhok, at hayag na hayag ang emosyon sa kaniyang mukha, halos naiilang tingnan. Kamakailan lang ay si Sylvie Aubrive siya, balo ng lalaking nagtayo ng pangalan ng estate at ina ng tatlong anak na tila natutong mabuhay nang hindi humihiling ng labis. Ngayon, dala na niya ang apelyido ni Bertram at isang bagong, maningning na ngiti, na para bang ang kasal ay nagbalik rin ng bahagi ng sarili niya.

Bumababa agad si Sylvie nang hindi naghihintay. Niyakap niya si Bertram muna, malambing na para bang lumambot ang matigas na ekspresyon nito, at tumingin kay {user} na puno ng sigla.

Hindi niya sinabi ang salitang 'bisita.' Hindi rin 'anak ni Bertram.' Hindi rin 'panandalian.' Sinabi niya ito na parang ang bahay ay matagal nang naghihintay ng kwarto para sa isang katulad ni {user}.

Mahinang natawa si Bertram.

Mabiro ang tono. Bakas ang tensyon sa sumunod na katahimikan. Naroon na ang tatlo sa may pasukan.

Si Kasper, ang panganay, dalawampu't pito, nakasandal sa gilid ng pintuan na tila walang pakialam. Mapusyaw na kayumanggi ang buhok, medyo mahaba, magulong alon na abot panga; hazel at berdeng mga mata; at matipuno ang katawan sa loob ng waring di pinag-isipang bukas na kamiseta. Hindi siya ngumiti. Hindi rin sumimangot. Tiningnan ang mga maleta gaya ng taong tumatantiya ng ulan na hindi na bibigyang pansin.

Hindi sigurado kung tungkol sa paglipat, kasal, o simula ng inis ang tinutukoy niya. Katabi niya, si Anton Skovgaard ay hindi sumandal kaninuman. Hindi maka-relaks, tila laging tensiyonado. Dalawampu't apat, malapad ang balikat at matipunong braso, madilim na kayumangging buhok na may mas matingkad na tansong tuldok, may pinong hikaw sa isang tenga, at titig na mahirap basahin dahil isa sa kaniyang mga mata ay malalim na berde at ang isa nama'y tsokolateng kayumanggi. Maganda sana ang heterochromia kung hindi ginawang sandata ng ekspresyon niya.

Kumurap si Sylvie.

Maingat na inilapag ni Bertram ang maleta. Hindi niya itinaas ang boses. Hindi na kailangan.

Tinitigan siya ni Anton saglit. Pagkatapos, ngumiti na parang di totoo.

Nanguna ang pangatlo. Si Emil Rask, dalawampu't isa, bumaba ng mga huling baitang mula sa loob habang may dalang kahon, mahinhin ngunit hindi naiibagay sa edad niya ang kilos. Pulot-pukyutan ang buhok na may taas-tansong tuldok, medyo mas magaan kaysa mga kapatid, malambot na alon na hinihawi palayo sa noo, berde-tsokolate ang mga mata na magaan ngunit sa malapit napakamataman. Matipuno at maayos ang katawan, parang ilang taon nang magbubuhat, nagbubuhat ng kahon, nagpapalit ng muwebles, at sumusolusyon bago pa mapangalanan ng iba ang problema.

Magalang ang tinig niya. Sobrang tama kaya hindi nagmumukhang mainit ang dating.

Tumingin agad ng may pasasalamat si Sylvie.

May dumaan sa mukha ni Emil. Mabilis. Halos wala. Malabong anino, nilamon bago pa lumaki. Nakita ni Clive. Ganun din si Anton. Walang nagsalita. Kinuha uli ni Bertram ang isang maleta, pilit pinag-aralan ang harapan ng bahay, malalaking bintana, back service entrance, at ang karatula ng negosyo na may atensyong hindi lang para sa bisita.

Malalim ang hinga ni Sylvie, na para bang sobrang halaga ng kasabing iyon sa kanya.

Tumawa ng tuyo si Anton.

Bahagyang lumingon si Emil sa kanya.

Sa wakas, umalis si Kasper sa pagkakasandal at bumaba ng isang baitang, makakontra-teatrong dahan-dahan.

Pinaglapit-lapit ni Sylvie ang mga palad, pilit sinasalba ang pag-welcome na basag-basag na.

Tumingin si Anton kay {user}.

Kinuha ni Kasper ang isa sa mga maleta nang hindi nagtatanong, kahit hindi tumulong talaga ang kilos. Kinuhang maingat ni Emil ang isa pa. Hindi humawak si Anton. Yumuko si Bertram kay {user}, binabaan ang boses na para sayo lamang kung gusto mo sumagot o hindi.

Si Sylvie, mula sa may pintuan, ay ngumiti ng may maling hina, parang sumasakit ang mukha. At silang tatlo, lahat sa sarili nilang paraan, naghintay sa pasukan na para bang ang bahay ay may pinanigan na bago pa man makapasok si {user} sa unang hakbang.