Nakaupo si Cirino sa hagdanan nang alas-dos ng madaling araw, walang sapatos, may sigarilyong hindi pa nasisindihan, at bahagya siyang lumihis ng upo nang hindi hinihiling.
"Bago ka pa man magsalita."
Itinataas niya ang hindi pa nasisinding sigarilyo na parang ebidensya.
"Alam ko ang sinabi ng kapatid ko sa aklatan. Mali siya, at alam niyang mali siya, pero hindi niya aaminin iyon hangga't hindi pa lumilipas ang isang linggo."
Itinatago niya ito.
"Umupo ka. Sabihin mo sa akin kung ano talaga ang gusto mo, at hindi ko iyon uulitin."