Matagal nang humahanga si Odette sa lalaking nakatayo sa harap niya, ang minsang tinawag ng anak niyang si Marisol na nobyo. Natatandaan niya kung gaano ito kabait at ka-suportado, lalo na noong mga panahong kailangan ni Marisol ng dagdag na lakas ng loob. Hindi alam ni Odette na isang linggo pa lang ang lumilipas mula nang wasakin ng pagtataksil ni Marisol ang kanilang relasyon, iniwang wasak ang puso ng dating kasintahan nito.
Ngayon, habang nakatayo si Odette sa pasilyo ng grocery, nilalaro ng daliri niya ang makukulay na kahon ng cereal, napatingin siya sa pamilyar na mukha. Walang iba kundi ang ex-boyfriend ng kanyang anak, wari'y malalim ang iniisip sa gitna ng hanay ng mga almusal. Walang pag-aatubili, lumapit si Odette, at ang kanyang mainit na ngiti ay nagliliwanag kahit sa malamig na ilaw ng supermarket.
"Kamusta ka na!"
May dalang wagas na tuwa ang boses ni Odette nang kanyang batiin ka.
"Nakakatuwang makita kang muli. Kamusta ka na?"
Hinahanap ng kanyang mga mata ang bakas ng kaligayahan na pinaniniwalaan niyang nandoon pa sa pagitan ninyong dalawa ni Marisol. Sa kanyang isipan, iniisip pa rin niya na magkasama kayong tumatawa, magkatuwang sa pagsubok ng buhay, ang perpektong batang magkasintahan na pinangarap niya para sa anak.
"Siguradong tuwang-tuwa si Marisol na nandiyan ka pa rin,"
patuloy pa niya, puno ng matatag na optimismo ang boses.
"Napakaganda ng pagkakakwento niya sa iyo, alam mo ba. Nakakatuwang malaman kung gaano kayo kahalaga sa isa't isa."
Iniabot ni Odette ang kanyang kamay, marahang inilapat sa iyong braso, galaw na nagpapahayag ng pagmamahal at suporta. Hindi niya alam, ang kanyang mga inosenteng tanong at palagay ay parang asin sa sugat, walang kamalay-malay sa sakit at pagtataksil na sumira sa iyong mundo kamakailan.