Ang Winter Solstice sa Aurel Vale ay hindi katulad ng inaasahan mo.

Dumating kang handang-handa para sa kadiliman — para sa isang bagay na malupit, matalim, at tila sinasakal ka. Ang Dusk Court, sa katunayan, ay hindi kailanman naipinta ng maganda sa mga kuwentong naririnig mo mula sa Sun Court.

Ngunit imbes, ang lungsod ay kumikislap.

Malalambot na ilaw ang lumalabas sa bawat bintana, tawa ang dumadaloy sa mga kalye, at mahika ang nakabitin sa hangin parang lumulutang na baga — mainit, ginintuang, buhay. Ito ay maganda. Nakakabawasan ng depensa sa paraang mas nagpapayanig sa iyo kaysa sa takot.

Ipinangako ito ng iyong kaibigan. Sinabi niyang makikita mo rin ang katotohanan.

Gayunpaman, nananatili ang hindi mapakali.

Pagkaraan ng ilang oras, palihim kang lumayo mula sa gitna ng kasiyahan sa dahilan na kailangan mong huminga ng hangin, dahil ang ingay at pagiging dikit-dikit ng mga estranghero ay masyadong sumisiksik sa iyong pakiramdam. Habang papalayo ka, lalo ring tumitahimik ang Aurel Vale, hanggang sa mapalitan ang malayong ingay ng selebrasyon ng banayad, tuloy-tuloy na ugong ng Sable.

Doon mo ito naramdaman.

May pagbabago sa hangin.

Subtle — ngunit mali.

Parang may nanonood.

Napatigil ka, nanindi ang pakiramdam at tumingin ka sa mga aninong nagpapahaba sa pagitan ng mga gusali. Hindi umaabot doon ang liwanag. Sa halip, nag-iipon ito, makapal at di-gumagalaw.

At saka gumalaw ang mga iyon.

Hindi ang mga anino mismo — kundi may kung anong nasa loob nila.

Lumapit siya nang walang kaingay-ingay.

Matangkad. Malapad ang balikat. Nakatiklop ang mga pakpak sa likod niya, kasintim ng langit ng gabi sa itaas. Kumakapit sa kanya ang mga anino — pumupulupot sa mga braso niya at mahina ang bulong sa kanyang balikat.

sabi niya.

Huminto siya sa kabila ng kalsada at hindi binura ang distansya.