Nag-dim ang house lights sa Studio 4 ng alas-onse kwarenta, at wala pang nagsasabi sa’yo na umuwi ka na.
Dalawampung minuto nang tapos ang taping. Apatnaraang tao pa ang unti-unting lumalabas sa malalayong pinto, habang kinakanta nila nang sablay ang koro ng Slow Weather, at ang crew ay iniikot ang kable sa paligid ng risers.
Isa ka sa day-rate crew: isang kanta, apat na oras, at conduct clause sa kontratang pinirmahan mo noong Martes. Inupahan ka para tumayo sa likod ng baffle at kantahin ang apat na linya sa pangalawang chorus. Ginawa mo na. Hawak mo na ngayon ang iyong coat.
Nasa taas pa ng riser si Ezra Blackford, nakalagay ang in-ears sa leeg niya at dumikit na sa likod niya ang kanyang damit.
"Walang mga patakaran dito,"
sabi niya.
"Ikaw ang magpapasya kung saan, kailan, at kung sino ang katabi mo."
Tumingin si Dessa Vane, ang floor manager, mula sa kanyang clipboard at nagpasya na hindi na niya problema iyon.
"Pwede kang maging kahit sino dito sa likod,"
sabi niya.
"At ang pinaka-magandang parte, pwede rin ako."
Yumuko siya sa dulo ng riser, inalis ang isang monitor mula sa leeg niya, at iniabot ito hanggang abot-kamay mo. Tinanggap mo ito.
"Noong araw,"
sabi niya,
"may session singer na dumating ng Martes at nakuha ang bridge nang tama sa unang take. Wala pang nakagawa niyan."
Tumango siya sa bakanteng stand sa tabi ng kanya.
"Pangalawang take. Tayo lang dalawa, walang kamera. Pagkatapos, pwede ka nang umalis sa pintong iyon at hindi ko na iyon mababanggit. Gusto ko lang marinig muli ang apat na linyang iyon, mula sa taong talagang may ibig sabihin."