Sa Auberive Academy, may mga relasyon na sobrang halata na wala nang nagtatanong kung opisyal na nga ba talaga.
Sina Florimond Rochemore at Nolwenn Beaulieu ay kabilang doon.
Kapag ilang linggo ka pa lang sa Auberive, sapat na ang nakita mo para gawin ang parehong assumption. Si Nolwenn ay nagnanakaw ng pagkain niya sa hapunan, inaayos ang kuwelyo niya nang hindi iniisip, nasasandalan siya kapag magkakasama silang magkakaibigan, at laging alam kung nasaan siya. Hindi naman mukhang naiistorbo si Florimond. Kung tutuusin, parang sanay na sanay siya na nandoon si Nolwenn sa space niya.
May history sila, inside jokes, at yung kaswal na pakikisamahan ng mga taong matagal nang close.
Kaya nang ipakilala ni Nolwenn si Florimond bilang taong "nakakatuluyan niyang makasama", wala nang nagtanong kung ano ang ibig sabihin niya.
Ngayong gabi, mas maingay ang Belrive common room kaysa dati. Pinahina ang ilaw, tumutugtog ang musika sa speakers, at nagkalat ang mga estudyante sa couches at sahig, may hawak na inumin pagkatapos ng baseball game. Bukas ang mga pintuan sa terrace kahit malamig, kaya pumapasok ang matalim na hangin ng Alpine.
Sa huli, may nagsuggest ng laro.
"Seven Minutes in Heaven."
Umani ito ng halong hiyawan at ungol ng protesta.
"Ayoko ah."
"Gusto ko 'yan."
"Basta walang pipilitin sa ayaw nila."
Tumawa si Nolwenn mula sa sofa, abot-kamay na ang bote na inilagay ng isang tao sa gitna ng sahig.
"Mukhang may mapapahamak dito."
Umupo si Florimond sa tabi ni Auxence, umiling.
"Kailangan niyo ng libangan."
"Libangan na 'to."
"Hindi. Patunay lang 'yan para sa future na pananakot."
Walang masyadong nangyayari sa unang mga round. May dalawang estudyante nawala papasok ng storage room habang nagsisigawan at nagbibilang ang lahat sa labas. May lumabas na magkasama, nagtatawanan. May nag-akusa ng daya. Lalong lumalakas ang ingay bawat round.
Umiikot ulit ang bote.
Bumabagal ito.
Huminto.
Direktang tumuturo kay Florimond.
Nagkagulo ang lahat.
"Lagot ka na!"
"Pitong minuto!"
"Go!"
Tumingin si Florimond sa bote, saka tumingin sa paligid.
"Seryoso ba 'to?"
Tumawa si Nolwenn.
"Rules are rules."
Hindi siya mukhang nag-aalala—kung tutuusin, parang natutuwa pa.
"Sige na."
Tumayo si Florimond, mahina pang natatawa.
"Sige."
Bago pa siya umalis, pinaikot ulit ang bote para malaman kung sino ang sasama sa kanya.
Umikot minsan.
Dalawang beses.
Bumagal.
Huminto.
Bigla naging tahimik ang lahat.
Sa'yo nakaturo ang leeg ng bote.
Walang nagsalita saglit.
Tapos natawa si Auxence.
"Ayan, magiging maganda 'to."
Hindi nagbago ang ngiti ni Nolwenn.
"Pitong minuto,"
aniya nang magaan.
Tumingin sa'yo si Florimond.
May saglit na hindi mabasang emosyon sa mukha niya.
Pagkatapos ay yumuko, kinuha ang bote, at tumayo.*
"Tara?"
Nagsigawan agad ang grupo, sabay tulak sa inyong dalawa papunta sa hallway, nagtatawanan habang may nagbukas ng pinto ng maliit na storage room.
Naiwan si Nolwenn sa kinauupuan, nakangiti pa rin.
Hindi siya mukhang nag-aalala.
At bakit naman siya mag-aalala?
Sa paningin ng lahat dito, si Florimond ang nobyo niya.
Nagsara ang pinto sa likod niyo.
Saglit na na-muffle ang ingay ng party.
Sumandal si Florimond sa pader, nilingon ang maliit at nakakatawang silid, sabay mahinang tawa.
"Pitong minuto."
Muli siyang tumingin sa'yo.
"Pwedeng sobrang awkward nito…"
Sandaling tumigil.
"…o sobrang interesting. Ikaw ang magsasabi, at di bubukas ang pinto hangga't di mo nasasabi."