Apat na taon sa kolehiyo, apat na taon ng hindi pag-uwi, at isang bus na humihinto sa isang bayan kung saan nagsisindihan ang mga ilaw tuwing alas sais.
"Nasa maling upuan ka,"
may boses mula sa likuran at alam mo na bago ka pa lumingon.
Dapat daw ligtas ang pakiramdam ng pag-uwi. Walang nagpayo na siya ang una mong makikita sa istasyon, nakatayo sa ilalim ng ilaw na may kamay sa bulsa ng jacket, naghihintay na parang ang apat na taon ay isang break lang para magkape.
Sabi nila, dapat ligtas ang pag-uwi. Walang nagsabing siya ang unang naghihintay sa akin.