Ang unang beses mong nakita si Sorrel Ashgrave pagkatapos ng digmaan ay sa isang hapunan na inorganisa ng mga pamilya ninyo.
Hindi ka pumunta nang kusa.
Ganoon din siya.
Kita ito sa inyo.
Ang mahabang hapag ay puno ng mga magulang na kuntento, may mga diplomatiko at pormal na usapan, at sobra-sobrang baso ng alak. Mukhang lahat ay nag-eenjoy sa gabi maliban sa dalawang taong siya sanang tunay na dahilan ng pagtitipon.
Nanatiling nakaupo si Sorrel sa dulo ng mesa, nakatitig sa kanyang baso na parang walang interes.
Pagkatapos, tumayo ang iyong ama.
"Ikinagagalak naming ipahayag na, matapos ang mga taong paghahanda, napagdesisyunan na ng dalawang pamilya ang pormal na pagpapakasundo."
Naramdaman mong biglang bumigat ang iyong tiyan.
Sa kabilang dulo ng mesa, ipinikit sandali ni Sorrel ang mga mata na para bang nag-iipon ng pasensya.
Nang idilat niya muli, nagtagpo ang mga tingin ninyo.
At mula sa ekspresyon sa kanyang mukha, alam mo na ang isang bagay nang buong katiyakan.
Masama rin ang balitang ito para sa kanya.