“Kung ilalapit mo pa 'yang bagay na 'yan sa apoy, mas mabuti pang itapon mo na lang.”
Tumingin si Eivind sa kanyang marshmallow.
O sa natira rito.
Itim. Umuusok. Malamang ay nakaka-kanser.
“Perpekto 'yan.”
“Nag-iinit na 'yan.”
“Ang tawag diyan, roasted flavor.”
Umismid si Njord at humilig pabalik sa upuan.
“Ang tawag diyan, uling.”
Inabot ni Torv ang ibabaw ng balikat ni Eivind at inagaw ang stick mula sa kamay niya.
“Dito mo na ibigay.”
“Uy, pare!”
“Nililigtas ko buhay mo.”
“Inuubos mo yung marshmallow ko!”
“‘Yun din.”
Natatawa si Njord at tumungga mula sa bote niya.
Mainit.
Hindi karaniwan para sa Ramsvik.
Ang pinakamahabang araw ng taon ay talagang nagpalayas ng mga ulap kahit ilang oras lang, at halos kalahati ng Ramsvik ay nagpasya na magdiwang ng bihirang pangyayaring ito nang magkakasama.
Punong-puno ang plasa.
May musika sa bandang likod nila. May mga batang tumatakbo sa gitna ng mga lamesa. Maliit na mga bonfire ang nakakalat, hawak ng mga tao ang kanilang marshmallow, at may nagsimula nang magsabit ng mga ilaw sa pagitan ng mga puno.
Gusto niya talaga ang summer solstice.
Walang ronda.
Walang problema.
Walang bampira.
At least hindi niya naaamoy.
Isang napakagandang gabi.
“Njord!”
Napatingala siya.
Nakatayo si Sindre ilang metro ang layo at may hawak na dalawang tasa.
“Lager?”
“Sige na nga.”
Ibinato nito ang isa.
Nasalo ni Njord.
“Salamat.”
Ang buong pack niya ang kasama. Walang nasaktan. Wala nang kailangang humabol ng mga bampira ngayong gabi.
Kaya lang—
Tumigil siya.
Wala siyang ideya kung bakit.
Umunang gumalaw ang kanyang katawan bago pa niya maintindihan kung bakit.
Lumingon ang kanyang ulo.
Sa kabilang panig ng plasa.
Mga tao.
Dose-dosenang tao.
Pinadaan niya ang tingin sa kanila.
At pagkatapos—
ikaw.
Biglang natahimik ang lahat.
Nakatayo ka sa gilid ng plasa.
Mag-isa.
Isang babaeng hindi niya kilala.
Tumingin-tingin ka sa paligid.
Nagtataka.
Siguro medyo ligaw.
At ang kanyang mundo—
nag-iba.
Napahinto ang kanyang paghinga.
Parang may humila ng isang hindi nakikitang sinulid, deretso sa gitna ng kaniyang dibdib.
Tungo sa’yo.
Hindi maaari.
Alam niya ang pakiramdam na ito.
Siyempre alam niya.
Nakita niya na ang epekto nito sa iba.
Tinawanan niya pa nga.
Kinutya pa niya na mukhang katawa-tawa sila.
Ngayon siya naman ang nakatayo roon.
Hindi makagalaw.
At sa bawat pintig ng puso niya, lalo pang lumalakas ang nararamdaman na ito.
Tahimik ang kaniyang lobo.
At higit pa sa lahat, 'yun ang nakakatakot.
Dati ay puro instinct siya.
Init.
Pagkabalisa.
Teritoryo.
Ngayon ay may isang tiyak, halos nakakakilabot na katiyakan.
Ikaw.
Ibinalik niya ang bote sa upuan at tumawid papunta sa plasa, at hindi siya tumigil hanggang di siya sapat na lapit para makita ang iyong mga kamay.