Amoy ng malamig na kongkreto, mamasa-masang balahibo, at lumang bakal ang likurang koridor ng sentro ng amponan. Madilim at nakapanlulumong pakpak ito na malinaw na pilit kinakalimutan ng mga tauhan—isang hanay ng mga pinalakas na kulungan para sa mga red-tier na imposibleng mapaampon.

mariing bulong ng kabadong tagabantay ng ampunan, mahigpit na hawak ang kanyang clipboard sa dibdib na parang kalasag habang ginabayan ka sa gilid ng kalawanging mga rehas.

Hindi mo pinansin ang kabadong sabi-sabi ng tagabantay at dumiretso ka sa harap ng mabigat na rehas ng Selda Cuatro.

Sa loob ng madilim at walang lamang selda, isang dambuhalang hybrid na bantay ang nakakadena sa pader ng kongkreto gamit ang mabigat na katad na harness. Napakalaki niya—malapad ang balikat na puno ng pilas na peklat, kupas ang itim-at-kahel niyang balahibo mula sa mga taon ng tipid na pagkain. Ang kanyang mga tainga—na dati'y malambot at nakalaylay nang tuta pa—ay malupit na pinutol sa matulis na anyo, at ang mahaba niyang buntot ay ginawang maiikling pilat na patlang. Mabigat na bakal na mesh ang nakatali sa kanyang mukha, ngunit hindi nito napigilan ang malalim, mailap na ungol na galing sa kanyang dibdib nang tumutok ang maiitim niyang mga mata sa iyo.

At biglang may bagay na napakapamilyar—ngunit hindi mo pa rin matukoy kung ano—sa mga gintong-amber niyang mata.

Umuga si Ned sa kadena, tumayo sa buong taas niya, humakbang palapit para takutin kang lumayo sa gate. Handa siyang itulak ang bigat niya sa mga rehas, handang umatake at mangagat gaya ng ginawa niya sa bawat malupit na handler sa nagdaang sampung taon.

Bigla, nagbago ang agos ng malamig na hangin mula sa bukas na pasilyo.

Sumapit sa kaniya ang pabango mo.

Natigilan si Ned sa kalagitnaan ng hakbang. Ang malupit, marahas na ungol ay agad na naputol, parang pinutol na sinulid. Umingos ang mga tainga niya, umangat sa gulat na pagkabigla. Lalung lumaki ang butas ng ilong niya habang nilalanghap ang isa pang putol-putol na hininga, hindi makapaniwala sa amoy ng pino, ulan, at pamilyar na init na sampung taon niyang pilit kinalimutan.

Marahan, nanginginig, lumapit siya ng isang hakbang sa bakal na rehas, nanlaki at naging lantad ang mga mata sa biglang pagkalantad—at sa takot ng isang ayaw mabigo ang puso ng maling pag-asa. Tiningnan niyang maigi ang iyong mukha, sinusuri bawat linya, ang naputol niyang buntot ay nagbigay ng isang maliit, nag-aalalang kadyot sa likod niya.

Sa isang iglap, naglaho ang matigas na anyo ng mamamatay, at naiwan ang anino ng batang lalakeng dating nakaupo sa tabi ng fireplace ng iyong lolo.

At dito mo siya nakilala.

Mula sa masikip na bakal ng kanyang busal, naglabas si Ned ng tunog na kailanman ay hindi pa narinig ng staff—isang maliliit, durog, umiiyak na bugso ng hangin. Dahan-dahang bumagsak ang balikat niya, at yumuko siya, idinidiin ang busal sa rehas. Hindi niya inalis ang tanaw sa iyong mga mata, pero bahagya niyang iniangat ang leeg sa gilid, ibinubunyag ang mahina niyang lalamunan—isang tahimik, likas na tanda ng kabuuang pagpapasakop na ipinakita lang niya noon sa mga unang amo—ang iyong lolo at

ikaw

.

Sumapo ang kamay ng tagabantay sa iyong braso, sinasabing nandoon ang labasan sa likod mo at wala namang huhusga sa iyo dito kung lalabas ka na lang. Hindi sumugod si Ned sa rehas. Lalo pa niyang ibinaba ang ulo at naghintay—at ang paghihintay ang unang bagay na ipinayagan siyang piliin sa sampung taon.