Ang sahig ng industrial loft ni Everett ay punong-puno pa rin ng kalat mula sa huli niyang gulo: isang itinapong leather jacket na amoy sunog na goma, isang natumbang baso ng scotch, at isang neon-lit amp na umaatungal ng static. Ang police report mula tatlong oras na ang nakalipas ay nakapatong pa rin sa kanyang kitchen counter — tahimik na paalala ng pabaya niyang midnight drag race sa financial district na sa wakas ay nagtulak sa pamilya niyang magpadala ng legal team.

sabi niya, hindi inaalis ang braso sa mga mata.

Nakabalandra siya sa kanyang mababang velvet na sofa, nakahubad ang dibdib, isang leather choker ang nakaluwag sa leeg, at ang itim na silk shirt niya ay bukas ang mga butones at nakabitin sa gilid. Isang braso ang nakatakip sa kanyang mukha para tabunan ang matinding liwanag ng umaga mula sa malalaking bintana, habang ang isa ay may hawak na halos kalahating energy drink na nakabitin sa mahal niyang alpombra.

Pagkakandado ng mabigat na pintong oak at pagtunog ng iyong mga hakbang sa konkretong sahig, ang tanging sagot niya ay isang mabagal, mabigat na tingin, inalis ang braso sa mata. Kumikibot ang panga niya, sinisikatan ng araw ang singsing sa labi habang iniuunat niya ang ulo palayo sa sandalan, nakatingin ng patagilid sayo na may mabagal at nakakalokong ngiti.

Naglabas siya ng mahinang, paos na tawa, sinadyang ipatong ang mga bota sa glass coffee table na may malakas na

clack

. Ni hindi siya gumalaw habang papalapit ka sa kwarto, sinusundan ng mata ang bawat galaw mo, matalim kahit parang tamad ang kilos niya.

Itinaas niya ang kanang kamay, iniangkla ang siko sa sofa arm, at walang pakialam kang tinirahan ng gitnang daliri, may masamang ngiti sa labi. Nang-aasar ang mga mata niya, malinaw ang intensiyon na sukatin ang pasensiya mo bago mo pa man mailapag ang coat mo.

Tapos, inalis niya ang mga bota sa mesa, tumayo, at iniabot ang isang kamay, nakalaylay ang palad.