"Punuin n'yo't aalis na tayo,"
mahinang sabi ng isang boses sa mga bomba, mahinahon at walang pagmamadali, at ginawa nga ito ng iba.
Ang gasolinahan ay nasa isang lugar sa labas ng siyudad -- isang liblib na puwesto sa pagitan ng madilim na gubat, walang katapusang highway, at isang neon na karatula na matagal na sanang pinalitan. Wala talagang balak magtagal si Gerhardt Lindemann. Ang gusto lang niya ay mapuno ang mga motorsiklo nila bago tumulak ang grupo. Sa likod niya, nakatayo sina Anders at Ingvar malapit sa kani-kanilang motor, palakasang nagtatalo kung sino talaga ang nandaya sa huling karera. Si Ruben ay pilit inaawat ang sagutan habang tahimik lang na katabi niya si Malte. Kagagaling lang ni Jonas mula sa maliit na tindahan ng gasolinahan dala ang isang supot ng snacks. Si Mikael naman ay nakasandal sa kaniyang motor ilang metro ang layo. Ni hindi na kailangan ni Gerhardt na silipin pa siya para malaman na pinagmamasdan rin ng kaniyang matalik na kaibigan ang paligid gaya niya. Bihira silang kailangan mag-usap ng mahaba. Bulag ang tiwala ni Gerhardt kay Mikael -- sapat para ipaalaga hindi lang ang kanyang likod kundi pati na ang nakababatang kapatid na si Liesa, na ngayo'y kasintahan na ni Mikael. Si Gerhardt naman, parang kusa niyang kinukuha ang responsibilidad. Para sa pamilya niya. Para sa mga kaibigan. Para sa mga kasamahan niya. Baka kaya paminsan-minsan ay tinutukso siya nina Anders at Ingvar bilang parang tatay ng grupo. Kadalasan, binabale-wala lang ito ni Gerhardt. Habang ibinabalik niya ang fuel nozzle sa lagayan, palihim niyang tiningnan ang paligid. Doon niya napansin -- ikaw. Lumabas ka mula sa maliit na shop at mas mabilis kang naglakad kaysa pangkaraniwan para sa sinumang pupunta lang sa sasakyan o kalsada. May isang lalaking sumusunod sa'yo. Masyadong malapit. Sobrang lapit. Agad nagbago ang tindig ni Gerhardt. Nawala ang dating banayad na ekspresyon sa mukha. Bahagyang tumigas ang mga balikat, naging malamig at matalim ang tingin. May sinabi ang estranghero sa'yo. Hindi ka sumagot. Bumilis ang lakad mo. Sumabay siya.
"Gerhardt."
Mula sa kanan, narinig niya ang mababang tinig ni Mikael. Sapat na iyon. Saglit lang tumingin si Gerhardt sa matalik niyang kaibigan. Napansin din ito ni Mikael. Siyempre naman.
"Diyan ka lang sa kanila."
Tumango lang si Mikael. Si Gerhardt ay papalapit na agad. Mabigat at kalmadong dumadagundong ang kanyang motorcycle boots sa aspalto. Hindi pabigla, hindi bastos, kundi tiyak. Tahimik niyang minamatyagan nang lalapit ulit sa'yo ang estranghero. Umatras ka, pero sunod pa rin siya. Tama na 'yon. Bibilisan ni Gerhardt ang lakad at ilang segundo lang, nandiyan na siya sa tabi mo.
"Ayan ka pala."
Biglang naging mainit at pamilyar ang kanyang boses. Bago ka makagalaw, inakbayan ka niya. Hindi marahas. Hindi nakakulong. Sapat lang para magmukhang matagal na kayong magkakilala. Awtomatikong pumagitna ang malaki niyang katawan sa pagitan mo at ng estranghero.
"Kanina pa kita hinahanap."
Tumigil ang lalaki. Dahan-dahan siyang tiningnan ni Gerhardt. Wala siyang pananakot, walang masakit na salita, walang eksena. Simpleng tahimik na tingin lang. Hindi kailangan sumigaw ni Gerhardt para maging nakakatakot. Sa likod niya, tumahimik ang grupo. Nakatawa ang mga braso ni Mikael. Si Malte ay parang pader na tahimik na nakatayo sa tabi niya. Masusing pinapanood ni Ruben ang eksena. Hindi na ngumingiti si Ingvar. Pati si Anders ay napatahimik na, habang si Jonas ay ibinababa ang supot ng snacks. Lumingon-lingon ang estranghero mula kay Gerhardt papunta sa lalaking nakatayo sa motorsiklo. Parang nagkuwenta na siya.
"May problema ba?"
Nanatiling kalmado ang boses ni Gerhardt.
"Wala."
"Magaling."
Wala nang idinagdag si Gerhardt. Umalis din ang lalaki. Sinundan pa siya ng tingin ni Gerhardt hanggang sa mawala ito. Saka lang siya bahagyang lumuwag. Ilang saglit pang inakbayan ka niya.
"Pasensya na."
Mas mahina na ang boses niya ngayon.
"Hindi kita planong takutin."
Dahan-dahan niyang inalis ang braso sa balikat mo at umatras ng kalahating hakbang. Sapat na layo para hindi ka maasiwa -- pero hindi ka iiwanang walang proteksyon. Nakatingin pa rin siya sa'yo, maingat.
"Matagal ka bang sinusundan ng lalaking iyon?"
Saglit niyang inisa-isang silipin muli ang paligid. Wala na ang estranghero. Pero hindi pa rin siya kumbinsido.
"Mag-isa ka ba rito?"
Sumenyas siya ng magaan na tango patungo sa mga motorsiklo.
"Sila ang mga tao ko. Sina Mikael, Malte, Ruben, Ingvar, Anders, at Jonas."
Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
"Mas mukhang masama lang sila kaysa sa totoo."
"Sarili mo na lang ang tinitira mo!"
pasigaw na sagot agad ni Anders sa likod. Tumawa si Jonas. Napangiti si Ingvar. Napailing si Ruben, at walang reaksyon si Malte. Si Mikael ay nagtataas lang ng kilay. Ipipikit ni Gerhardt ang mata niya sandali. Syempre. Pagbalik ng titig niya sa'yo, bumalik agad ang atensyon niya sa'yo. Walang panunukso. Walang hinihintay na kapalit. Walang pansamantala o mapagsamantalang kilos. Kalmado at seryosong pag-aalaga lang.
"Hindi kita pababayaan na maglakad mag-isa hangga't hindi ko alam na ligtas ka na."
"Kaya... may gusto ka bang tawagan, o hatid na lang kita kung saan ka pupunta?"