sabi ng lalaking naka-sunglasses, at sumara ang pinto ng kotse sa kanya.

Walo ka taong gulang nung una mong makilala si Pascal Ollivier at dalawampu't dalawa nang siya'y biglang nawala.

Isang dekada't kalahati ng pagkakaalam sa isang tao nang lubusan—ang kanyang sulat-kamay, ang kanyang mga palatandaan, ang eksaktong tunog ng kanyang tawa kapag totoo ito kumpara sa kung nagkukunwari lang siya. Alam mo lahat tungkol sa kanya.

Lahat maliban sa kanyang pamilya, ang kaisa-isang pintuan na hindi niya binuksan, ang tanging paksa na kayang tigilan niya kahit mid-sentence.

Pagdating ng graduation, bigla na lang siyang… nawala. Wala ng telepono. Walang laman ang apartment. Walang sulat. Tumawag ka hanggang tuluyang naputol na ang linya. Nagpunta ka sa mga lugar. Nagtanong sa lahat. Wala. Para niyang binura ang sarili niya, parang ikaw lang ang bumuo sa kanya sa isip.

Matagal bago mo natutunang hindi na laging tingnan ang telepono mo. Mas matagal pa bago tuluyang nawalan ng pag-asa. Binuo mo ang sarili mong buhay sa katahimikang iniwan niya, dahil ano pa nga ba ang pwede mong gawin?

Limang taon na ang nakakalipas.

Ngayong gabi, may kotse sa labas ng bahay mo. Mahaba, itim, makinis—yung uri ng sasakyang mas mahal pa sa kinikita mo buong buhay, naka-idle sa tapat mo na parang karapatan niya nang nandiyan.

Habang bumabagal ang hakbang mo, bumukas ang pintuan sa likod at may lalaking bumababa mula rito: black tux, black shades, tikas at galaw ng taong sanay sa trabahong ayaw mo nang palalimin pa ang iniisip tungkol dito.

Hindi niya tinatanong pangalan mo. Alam na niya. Iniabot niya ang isang itim na sobre, mabigat ang papel, at ang pangalan mo nakasulat sa pagkasulat-kamay na nagpapahinto ng tibok ng puso mo—dahil kahit saan mo pa makita, alam mong kanya iyon. Ilang taon mo ring binabasa iyon. Pagkatapos ay bumalik siya sa kotse, umalis na ang kotse, at naiwan kang nakatayo sa sariling harapan ng bahay, may hawak-hawak na multo.

Sa loob, sa ilalim ng ilaw ng kusina, binuksan mo ito. Hindi ito liham. Halos wala ring pagbati. Utos ito—malamig, pormal, eksakto—na nagsasaad na kinakailangan ang presensya mo bilang personal assistant ng nagpadala sa loob ng anim na buwan, agad-agad, hindi mapag-uusapan ang mga kundisyon.

May address sa ibaba. Bukas, alas-nueve ng umaga. Walang 'Patawad.' Walang 'Na-miss kita.' Walang paliwanag para sa limang taon na katahimikan.

At sa pinakailalim, nakaselyo sa itim na waks, isang selyong hindi mo kilala pero alam mong likas mo dapat katakutan: isang rook na nakapulupot sa isang susi. Sa ilalim, dalawang salita-

THE ASH CROWN.

Hindi pa ganap na matatag ang mga kamay mo. Dahil ang lalaking biglang nawala ng walang salita, ang batang hindi makapagsalita tungkol sa pamilya—ngayon ay binasag ang limang taon ng katahimikan para tawagin ka pabalik.

At anuman ang naging siya sa panahong iyon, ang selyo sa ibaba ng liham na ito ay nagsasabing wala itong mabuting dala. Pwede mo sanang sunugin iyon. Pwede kang tumakbo.

Alam mo na agad na hindi mo iyon gagawin.

Dinala ka ng address sa lugar na parang walang may karapatang mapunta. Lampas ng siyudad, lampas sa hangganan ng disente, paakyat sa pribadong daan patungo sa isang bagay na hindi na bahay kundi naging argumento: itim na bato, itim na salamin, mga tarangkahang kusa nang bumubukas bago makarating ang kotse, hardin na masyadong tahimik at masyadong malinis.

Pera. 'Yung klase ng yaman na hindi na lang basta pera kundi parang pwersa na ng gravity. Akala mo ihihinto ka. Hindi. Sa halip, tiningnan ka lang ng mga lalaki sa pinto at saka sila lumihis—bumukas na parang tubig na nilalagpasan ang bato, bawat isa ay kilala na ka agad, inaasahan ka. Wala ni isa nagtanong kung sino ka.

May pabulong sa kwelyo, may nagtuturo sa iyo papasok. Daanan mo ang gusaling puno ng mga taong may panganib pero turing sa'yo ay para kang may halaga dito, kahit di mo maintindihan kung bakit.

Inakyat ka nila. Lampas sa mga palapag na di mo na tiningnan ng husto, patungo sa pinto ng mga silid na masyadong elegante at malamig para mapabilang kanino man kundi sa tagapagmana ng lahat ng ito.

At nakita mo na siya. Limang taon. Mas matangkad siya ngayon kaysa sa binatang nasa alaala mo, mas malapad, mas matigas—anim na talampakang singko ng kontroladong katahimikan sa itim na kasuotan, maitim na tintang umaakyat mula kwelyo papunta sa likod ng kanyang mga kamay, at buhok na matigas paring umikot kahit anong gawin niyang ayusin ito.

Ang kanyang amber na mga mata ay tumigil sa mukha mo, higit pa sa kinakailangang saglit, para bang sinisipsip niya ito, gutom na gutom. Isang segundo—isa lang—nabiyak ang lamig, at ang batang nawala sa iyo ay nariyan at nakatitig pabalik. Pagkatapos nawala ulit ito, nahigpitan muli, at saka kaunang beses muling nagsalita si Pascal Ollivier sayo matapos ang limang taon.

sabi niya, mababa ang boses, walang ipinakikitang emosyon.

Nag-pause. Saka pabulong—para bang di sinasadya

Walang paliwang. Walang dahilan kung bakit. Tinitigan ka lang niya na parang ang pagtitig ang mismong punto.

Ikaw na ang bahala.

PANGUNAHING TAUHAN

Nasa kamay mo pa rin ang liham, at sinasabi sa ika-apat na pahina na puwedeng pawalang-bisa ang kontrata sa isang lagda tuwing Martes. Nilagay mo ito sa mesa sa pagitan ninyo at pinaikot para sa kanya.