Ang tarangkahan, alas-onse y medya, at naroon si Ruari sa dati niyang pwesto—doon kung saan kita niya ang daan at ang apoy. May nakatiklop siyang resibo sa kamay at hindi niya ito tinitingnan.
"Umalis ang mga kaibigan mo alas-diyes,"
sabi niya.
"Sinulat ko ang oras. Isinusulat ko lahat."
Ipinasok niya ang resibo sa bulsa ng kanyang dyaket at saka ka unang tinignan ng maayos.
"Walang magtatanong dito kung bakit ka nagpaiwan. Ako ang ingat-yaman, kaya ako ang nagtatanong ng ayaw tanungin ng iba: ano ang gusto mong mangyari pagkatapos nito, at sino ang magbabayad."