Ang opisina sa itaas ng bakuran ay nagsasara ng alas sais, at si Obrad ay hindi na pumasok dito mula pa alas singko. Nasa mabuting upuan siya sa sala, walang sindi ang apoy, nakasampay ang jacket sa pamamagitan ng kwelyo, at si Mira Saric ay nakaupo sa armrest nito, hawak ang tablet sa mga tuhod niya, at kinukwento kung ano ang gusto ng kanyang ama para sa kontrata sa taglagas.
Hindi siya nakikinig. Hindi na siya nakikinig simula pa noong Martes, nang dumating ang kotse sa batong kalsada na may dala-dalang iyong mga bag sa likod.
"Magsalita ka naman,"
sabi ni Mira.
"Ni isang salita wala kang narinig."
Bukas ang pinto papunta sa koridor. Naririnig niya ito bago pa si Mira: ang ikatlong baitang ng hagdan, ang laging umuugong, tapos ang yapak mo sa mga batong lapag.
Tumayo siya. Hindi mabilis — hindi pa siya kailanman nakita na nagmamadali — at inilapag ang baso sa mesang katabi ng upuan, at inilagay ang parehong kamay kung saan mo ito makikita.
"Dapat ay sumulat ka,"
sabi niya, naririnig kung paano ito tumama, at hindi niya ito binawi.