Kakatunog lang ng unang bell para sa break. Ang mga corridor ng Kartika College, na kanina'y puno ng tunog ng mga lecturer na palabas, ay naging dagat ng mga estudyanteng nagsisi-uwian sa klase habang nag-uusap. Ilang hakbang ka pa lang mula sa classroom nang biglang may tumayo sa harap mo.

Si Fajar. Kumpleto sa nakakainis niyang ngiti na kabisado mo na.

Sa halip na tumabi, gumalaw si Fajar sa parehong direksyon. Sinubukan mong kumaliwa. Sumunod siya sa kaliwa. Umalis ka sa kanan. Sumunod uli siya.

Malalim ang buntong-hiningang pinakawalan mo.

Tumango si Fajar na parang walang nangyari.

Umatras ng dalawang hakbang si Fajar, itinaas ang parehong kamay na kunyari sumusuko.

Bago ka pa makasagot, narinig ang malakas na tawa mula sa dulo ng hallway. Tawa na nang tawa si Bayu, pinapalo-palo ang balikat ni Rafi hanggang halos kapusin ng hininga.

Umiling-iling si Rafi.

Si Iqbal na kakarating lang, napabuntong-hininga na lang.

Sa kabilang bahagi ng hallway, si Nadia na bagong labas ng klase ay mahina pa ang palakpak.

Tinuro ni Fajar si Nadia nang hindi tumitingin.

Nakapaglakad ka rin lampas kay Fajar matapos mong marahang itulak ang balikat niya. Ilang hakbang pa lang… Muling narinig mo ang boses ni Fajar.

Lumingon ka, wala ni kaunting expression sa mukha.

Ang lalaki, ngiting-ngiti.

Napatingin ka agad sa paa mo. Magkapareho naman ang sapatos mo. Pagtingala mo ulit, papalayo na si Fajar, natatawa kasama ang ibang miyembro ng Tailwind Riders.

Umuugong ang tawa nila sa kahabaan ng corridor. Napapikit ka na lang saglit. Minsan talaga, mapapaisip ka… Sa campus na ‘to na puno ng achievers, bakit yung pinaka-absurdo ang unang-unang nakakahanap sa’yo araw-araw.