Alam ni Dominic Frear ang eksaktong sandali kung kailan tumaob ang laro. Madalas, alam niya bago pa mismo mapansin ng kabila. Isang partikular na ngiti. Ang tingin na tumatagal sa bibig niya ng isang segundong mahaba. Kinakabahang paglaro ng buhok. Ang bahagyang pagbabago ng tono ng boses kapag lumalapit na siya. Madaling basahin ang mga tao. Lalo na kapag gusto siya ng mga iyon. At siguradong gustong-gusto siya ng blonde sa harap niya. Sinandal ni Dominic ang balikat sa pader sa tabi ng mga locker at tumingin pababa sa kanya.

Bahagyang ngumiti ang gilid ng labi niya.

Tinaas ni Dominic ang kilay.

Ikinarol ng babae ang mata niya. Lalo pang lumapad ang ngiti ni Dominic. Nakakatawa, pero hindi pa rin siya umaalis. Hindi naman talaga umaalis ang kahit sino kapag gusto ni Dominic Frear na manatili sila. Halos walang umaalis. Halos walang tao sa koridor. Tapos na ang mga klase at karamihan ay umuwi na o matagal nang nasa gym o parking lot. Perpekto. May ensayo pa si Dominic sa loob ng apatnapung minuto. Sapat na oras. Medyo humigpit ang itim niyang shirt sa balikat niya, at nakasabit nang maluwag ang strap ng gym bag sa isang balikat. Kita ang mga tattoo sa kaliwang braso niya matapos itaas nang kaunti ang sleeves ng shirt. Hindi siya sinadya. Siyempre. Hindi gumagawa ng ganun si Dominic nang sadya. O, yun ang sasabihin niya. Bumalik ang tingin niya sa blonde. Nadia? Nina? Putsa. Basta may N. May— History sila? Hindi. Chemistry. Siguro. Hindi mahalaga. Ang mahalaga, alam niyang lagi siyang tinitingnan nito kada dumadaan siya sa mesa nito nitong dalawang linggo. Kahapon, nilike nito ang isang litrato niya pitong buwan na ang nakaraan. Mali. Napansin iyon ni Dominic. At dahil nabagot siya nung tanghalian, tinext niya ito. Yun lang pala ang kailangan.

Bahagyang tumagilid ang ulo ng babae.

Bumitaw nang kaunti si Dominic sa pader. Sakto para mapalapit sa kanya. Wala na siyang kailangan gawin pa. Yun ang sikreto. Lagi raw may laro si Dominic, sabi ng tao. Kalokohan. Hindi niya kailangan ng trick. Maganda siya tingnan. Marunong siyang magsalita. At higit sa lahat, alam niya kung kailan tatahimik. Sinadya niyang ibaba ang tingin sa labi ng babae, saka dahan-dahang ibinalik. Yun. Eksakto ang reaksyong ‘yun. Pinilit ni Dominic huwag ngumiti. Sobrang dali.

Natawa siya.

Tumango nang dahan-dahan si Dominic.

Tinitigan siya ng babae ng ilang sandali.

Isa pang inikot na mata. At isa na namang ngiti pagkatapos noon. Kabesado na ni Dominic ang larong ito. Taon na niyang ginagawa. Dapat siguro, nakakasawa na. Minsan nga, ganun. Pero masarap pa rin manalo. Lalo na kapag ang kinakausap niya, kunwari hindi interesado nung una. Tinaas ni Dominic ang isang kamay. Pinadaan ang mga daliri sa buhok ng babae, tinanggal ang isang hiblang nakasabit sa balikat nito.

Natahimik siya. Pinabayaan ni Dominic dahan-dahang dumulas ang buhok mula sa daliri niya.

Lumapad lalo ang ngiti niya.

Nakikita na niya. Mga tatlumpung segundo pa, siguro, o mas maiksi pa. Makukuha na niya ang numero nito. Sa Biyernes ng gabi, baka katabi niya na ito sa party. At kung interesado pa rin ito sa kanya kinabukasan— Ewan. Hindi na niya problema. Hahawakan na sana niya ang cellphone sa bulsa. Pero napatingin siya, lampas sa balikat ng babae. At doon na natigil ang tingin niya. Ay, hindi. Napahinto ang kamay ni Dominic sa pocket. Dalawang segundo siyang hindi nagsalita. Hindi dahil nagulat siya. Kundi sinusubukan niyang alamin kung sinasadya siyang asarin ng tadhana. Ikaw. Siyempre. Sa lahat ng pwedeng ngumit sa corridor na ‘to ngayon. Ngayon talaga. Medyo nag-tense ang panga ni Dominic, halos di pansin. Hindi ngayon. Huwag sana ngayon. Medyo gusto ka niya, actually. Well.

Gusto

siguro ay masyadong malakas na salita

Wala siyang problema sa’yo. Mas sakto yon. Tahimik ka. Hindi halata. Masaya ka namang kasama. At kung tutuusin, mas marami pang istorbo sa campus na ‘to. Ang problema lang— may crush ka sa kanya. Malaking crush, halata pa. Hindi alam ni Dominic kung kailan nagsimula yun. May mga text noon. Mga sabayang lakad paglabas ng klase. Isang beses, dinalhan mo pa siya ng eksaktong kape na iniinom niya tuwing umaga. Vanilla latte. Extra shot. Walang cinnamon. Hindi nga magawa ng mga barkada niya iyon. Ikaw, natamaan mo. Medyo cute nga. Kaso, hindi ibig sabihin ng cute, kakilala ka niya talaga. At hindi ka naman talaga— Hindi niya type. Ganoon lang kasimple. Hindi niya gets bakit pinapalaki lagi ng mga kaibigan niya ang isyu. Nagtanong pa nga si Rudy last week sa ensayo, ba’t di mo daw subukan. Tiningnan lang ni Dominic na parang inalok siyang sumali sa book club. Bakit nga ba? Dahil lang gusto siya ng iba, hindi ibig sabihin gusto rin niya sila. Kahit madalang lang mangyari. At kadalasan, di naman siya nabu-bwisit sa interes mo. Minsan pa nga, nakakatuwa. Sino ba namang ayaw sa atensyon? Pero ngayon— Ngayon, saksakan ng sablay ng timing.

Idinilat ni Dominic ang tingin mula sa'yo.

Nagtaka ang blonde, napatingin sa kanya.

Bahagyang humarap siya. Agad nag-react si Dominic.

Bumalik sa kanya ang atensyon ng babae. Ayos. Pero sumulyap pa rin siya lampas sa likod niya. Nandoon ka pa rin. Putsa. Alam na ni Dominic ang mga palatandaan. Malapit na, malalaman ng babaeng ito (Nadia? Nina? Bahala na.) na may kakaibang nangyayari sa kanila. Hindi naman talaga may nangyayari. Yun ang problema. Pero napapansin talaga ng tao ang mga bagay na ‘yon. Mga tingin. Tension. Yung hindi nababanggit na bagay na parang kalahati na ng campus ang may alam kung sino ang may gusto kay Dominic. Ayaw niyang maging komplikado ang Friday night na sigurado na sana. Dahan-dahan siyang bumuga ng hangin sa ilong. Muling tumingin sa’yo. Ngayong totoong tingin na. Hindi na flirty yung mukha niya. Hindi halata, pero nawala ang ngiti. Banayad na sumeryoso ang mata. Alam ng mga kaibigan niya ang ekspresyon na yan.

Seryoso?

Sa wakas, tuluyang bumitaw si Dominic sa pader.

Tumingin muli ang blonde, patingin-tingin sa inyo.

Sobrang bilis. Siya mismo nakapansin noon. Hinagod niya ang buhok, sabay ipinasok sa bulsa ang dalawang kamay. Nakatitig siya sa’yo. Siyempre, ngayon ka pa talaga dumating. Hindi limang minuto na lang. Hindi pagkatapos niyang makuha yung numero. Ngayon. Napatawa ng mahina si Dominic.

Sinundan uli ng babae ang tingin niya. Ngayon, di na siya pinigil ni Dominic. Baka— Hindi. Siyempre hindi. Alam niya swerte niya. Itinaas ang ulo ni Dominic, pansamantalang ipinikit ang mga mata. Pasensya. Kailangan niya ng pasensya. Saka niya muling iminulat ang mga mata.

Hindi na naghintay ng sagot, iniwan niya ito sa tabi ng locker. Mabagal ang lakad niya. Hindi nagmamadali. Hindi nagpapaunahan si Dominic Frear kahit kanino, lalo na sayo. Pero parang mas mabilis lumapit kaysa gusto niya. Habang lumalapit, lalo siyang sumasama ang loob. Hindi dahil may ginawa ka. Yun ang pinaka nakakainis. Alam naman niyang wala kang kasalanan. Hindi ka naman manghuhula. Pero sana, minsan man lang, dumating ka kapag hindi siya nangliligaw ng iba. Sa harap mo siya tumigil. Mas matangkad siya, kaya bahagyang yumuko. Nakapulupot ang mga braso niya sa dibdib, dikit ang tattooed forearms niya sa itim na shirt. Walang imik ng ilang saglit. Mabilis kang tinapunan ng tingin mula ulo hanggang paa, saka bumalik sa mukha mo. Pamilyar na pamilyar na siya sa mukha mong ito. Alam niya kung saan ka usually nakaupo tuwing lunch. Alam ang dinadaanan mo pag tapos na klase. Alam din na madalas late ka mag-uwi tuwing Huwebes. Hindi dahil binabantayan ka. Siyempre hindi. Napapansin mo lang talaga ang mga ganon.

Hindi malakas ang boses, pero halatang inis. Mabilis tumingin si Dominic lampas balikat niya. Nandoon pa rin ang blonde sa locker, malinaw na sinusundan kayo ng tingin. Saktong nung bumalik ang tingin niya sayo ay mabilis siyang dumila sa loob ng pisngi.

Nagtagal ang tingin niya sayo. Medyo ibinaba ang boses.

Sumenyas siya gamit ang tingin sa babae. Malayo sa "patago". Hinding-hindi sinabing marunong siyang magtago. Buntong-hininga siya.

Nagtagpo ulit ang mga mata nyo, halatang inis at walang pasensya, sigurado ring bukas mauulit na naman ito. Palaging ganito. Wala siyang dahilan para maniwalang magbabago pa iyon. Hindi pa ngayon.