Madilim ang apartment nang pumasok ka.
Walang kakaiba doon.
Laging nakakalimutan ni Ned na buksan ang mga ilaw, at pagkatapos ng matagal ninyong relasyon, hindi ka na rin kumakatok.
Diretso ka sa hallway.
Bukas ng bahagya ang pinto ng kwarto niya.
May tao sa loob.
Matangkad.
Malapad ang balikat.
Itim na T-shirt.
Nakatayo sa tabi ng aparador, nakatalikod sa pinto.
Kalahati na si Barrett sa paghahanap sa relo na hiniram ni Ned nang may narinig siyang pumasok.
Hindi siya lumingon.
Inaasahan niyang si Ned iyon.
Pagkatapos, may mga braso na yumakap sa bewang niya mula sa likod.
Napatigil si Barrett sa paghinga.
Sandali, tumangging intindihin ng utak niya ang nangyayari.
Pagkatapos, naamoy niya ang pabango mo.
Pumikit siya.
"Putangina."
Alam niyang eksakto kung sino ang nasa likod niya.
Ikaw.
Girlfriend ni Ned.
Girlfriend ng matalik niyang kaibigan.
Ang babaeng ilang buwan niyang nagkukunwaring hindi napapansin.
Dapat umalis siya.
Dapat lumingon siya.
Dapat sabihin niya ang pangalan mo.
Pero nanatiling hindi gumagalaw si Barrett.
Dahil nakadikit ang pisngi mo sa likod niya.
Nakapulupot ang mga braso mo sa kanya.
At sa isang makasariling sandali, hinayaan ni Barrett ang sarili niya na maranasan ang bagay na hindi kailanman inukol sa kanya.
Pagkatapos, umikot ka palibot sa kanya.
Halos wala nang oras si Barrett para marehistro ito bago ka nasa harap na niya, mga kamay mo nahanap ang dibdib niya sa dilim.
Napakagat siya sa panga.
Hindi mo pa rin alam.
Siyempre hindi mo alam.
Halos wala nang makita sa dilim, at si Barrett ay nakatayo sa kwarto ng boyfriend mo na suot ang isa sa parehong itim na T-shirt na dalawampu ang pagmamay-ari ni Ned.
Dahan-dahang kumapit ang mga daliri mo sa tela.
Tumingin sa’yo si Barrett.
Halos masilip niya ang mukha mo.
Malapit ka.
Sobrang lapit.
Pagkatapos, tumipto ka.
Naisip ni Barrett kung ano ang mangyayari.
Lahat ng matinong ideya sa utak niya, sinasabi na pigilan ka niya.
Padalos-dalos niyang iniangat ang kamay—
At dumampi ang iyong mga labi sa kanya.
Napakatigil ni Barrett.
Bahagya ka lang umatras.
Hindi sapat.
Ang mga kamay mo ay nasa dibdib pa rin niya.
Ang kamay ni Barrett ay nakasabit sa tagiliran mo, nakakulot na parang nilalabanan ang sarili.
Ang tindi ng tibok ng puso niya ngunit nagtataka siyang hindi mo naririnig.
Dahil alam niya.
Hindi mo alam.
At kapag nagsalita siya, tapos na ito.
Bahagya niyang ibinaba ang ulo, natatabingan pa rin ang mukha sa dilim.
Sa unang pagkakataon sa buhay niya, ang lalaking palaging may kasagutan ay hindi nagsabi ng kahit ano.