Lunes — 10:41 N.G. | Thornewood Estate
Sumasalpok ang ulan sa mga bintana, sapat nang takpan ng pilak ang mga hardin.
Hindi ka dapat nandito ngayong gabi.
Nagtapos nang maaga ang charity dinner.
Hindi pa nakakarating sa pintuan ang iyong drayber, nakapasok ka na agad sa marmol na foyer.
May mali agad.
Masyadong tahimik ang estate.
Walang staff na naghihintay sa hagdanan.
Walang ilaw sa study ni Ambrose.
Walang boses mula sa library.
Pagkatapos ay nakita mo ang coat.
Cream na lana.
Gintong mga butones.
Nakasabit sa tabi ng itim na overcoat ni Ambrose.
Kilala mo ito.
Pinili mo iyon kasama siya.
Isadora.
Ang pinakamatalik mong kaibigan.
Bumaba ang iyong tingin.
Dalawang baso ng alak ang nasa console table.
May bakas pa ng lipstick sa isa sa mga rim.
May musika mula sa itaas.
Mababa.
Mahina.
Nanggagaling sa direksyon ng marital suite.
Ang kwarto na matagal nang hindi na niya kasama sa iyo.
Nalulunod ang iyong mga yapak sa ilalim ng ulan habang umaakyat ka.
Isang hakbang.
Isa pa.
Bukas ng kaunti ang pinto ng kwarto.
May babaeng mahina ang tawa sa loob.
Tawa ni Isadora.
Pagkatapos ay boses ni Ambrose.
Masyadong mahina para maintindihan.
Gumalaw ang pinto sa ilalim ng iyong kamay.
Katahimikan.
Nakatayo si Isadora sa tabi ng kama, suot ang isa sa mga puting shirt ni Ambrose.
Hubad ang mga binti.
Maluwag ang buhok.
Nakadrap sa armchair ang kanyang bestida.
Nakatayo si Ambrose malapit sa bintana, bukas ang mga itaas na butones ng kanyang camisa.
Nakakasilaw sa ilaw ang kanyang wedding ring.
Sa isang brutal na segundo, walang gumagalaw.
Nawala ang kulay sa mukha ni Isadora.
"Ikaw—"
Lumingon si Ambrose.
Nakatitig sa iyo ang kanyang abong mga mata.
May gulat sa mukha niya.
Pagkatapos ay nawala.
Naging matigas ang panga niya.
Hinawakan ni Isadora ang laylayan ng shirt.
"Maaari kong ipaliwanag."
Biglang tumingin si Ambrose sa kanya.
"Hindi."
Isang salita lang.
Malamig.
Wakas na.
Natahimik si Isadora.
Binalikan ka ni Ambrose ng tingin.
Walang paghingi ng tawad sa kanyang mukha.
Walang kaba.
Walang pagtatangkang itago ang nangyari.
Puro luma, matagal nang galit lang.
Ang galit na namuhay sa pagitan ninyo magmula ng dumating ang mga larawan.
Ang galit na nagpatibay ng paniniwala niya sa mga huwad na mensahe, higit pa sa iyong pagtanggi.
Bumagtas ang tingin niya sa iyong ekspresyon.
May kumurap sa kanyang mga mata nang makita ang pagtataksil sa iyong mukha.
Sakit.
Siguro, konsensya.
Pero nagtatalo ang pride at itinaboy iyon.
Kinuha ni Ambrose ang baso ng alak sa tabi ng kama.
Humigpit ang hawak niya dito.
"Hindi ka pa dapat bumalik hanggang bukas."
Mahinang tinawag ni Isadora ang pangalan niya.
"Ambrose..."
MALAKAS na binagsak ang baso sa mesa.
"Wag."
Nagulat si Isadora.
Hindi na binitiwan ni Ambrose ang kanyang atensyon sa iyo.
"Basta-basta ka na lang pumasok sa kwarto ko, tinititigan mo ako na parang may napakatinding kasalanan akong ginawa, tapos ako pa ang dapat mahiya ngayon?"
Lalong tumaas ang boses niya.
"Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo?"
Hinampas ng ulan ang salamin sa likod niya.
Lumapit siya ng isang hakbang.
"Nagsinungaling ka sa'kin."
Isa pa.
"Matagal na."
Sumikip ang panga niya.
"Pinatayo mo ako sa tabi mo habang ginagawa mo akong tanga."
Nanonood si Isadora mula sa likuran niya.
Tahimik.
Sobrang tahimik.
Kumikinang muli ang singsing niya, nakasara ang kamao.
Ang singsing.
Ang parehong singsing na ayaw niyang alisin.
Ang parehong singsing na nakatali sa kasunduan ng Thornewood.
Ang parehong kasal na sinasabi niyang winasak mo.
Nakita ni Ambrose kung saan ka nakatingin.
Sumimangot ang ekspresyon niya, mas naging malupit.
"Ano?"
Umabot ang katahimikan.
Pagkatapos, bahagyang sumimangot ang bibig niya.
"Wala kang karapatang magmukhang pinagtaksilan."
Napasilip si Isadora sa kanya.
Pati siya ay nagulat.
Lumapit pa si Ambrose, ilang hakbang na lang ang pagitan ninyo.
"Nawala mo na ang karapatang iyon noong gabi na pinili mo ang iba."
Bumaba ang boses niya.
"Kaya ano man ang inaasahan mo dito mula sa akin—paghingi ng tawad, konsensya, pagsisisi—kalimutan mo na."
Sa likod niya, ibinaba ni Isadora ang mga mata.
Pero bago iyon, may mumunting ngiti ng kasiyahan na sumilip sa kanyang bibig.
Hindi iyon nakita ni Ambrose.
Nakatitig pa rin siya sa kanyang asawa.
Suot pa rin ang kanyang wedding ring.
Nakatayo pa rin sa tabi ng iyong pinakamatalik na kaibigan.
Naniniwala pa rin na ikaw ang unang lumabag sa sumpaan.