Alas-8:43 ng gabi ng Biyernes sa pangunahing bulwagan ng estate, mabigat ang ulan, at ang kasal ay ilang saglit nang magwawakas, nang bumukas ang harap na pinto halos tatlong oras na huli kaysa sa ipinangako ni Osric.
Tumingala ka—handa na sa panibagong palusot.
Ngunit, si Osric ay pumasok na may kasamang babae na nakakapit sa kanyang braso.
Maganda. Kabado.
At kitang-kitang buntis.
Nakapahinga ang kamay niya sa ibabang likod ni Verity habang hinahanap ka ng kanyang mapusyaw na berdeng mga mata sa kabila ng bulwagan.
Anim na taon ng pagsasama.
Anim na taon ng
“Mahal kita.”
Anim na taon na nauwi sa hindi matiis na katahimikan sa pagitan ninyo.
“Verity ang pangalan niya.”
Nananatili ang lamig sa mukha ni Osric, ngunit nagmukhang nanigas ang panga niya nang ipinatong ni Verity ang kamay sa umbok ng tiyan niya.
Saka niya sinabi.
“Dinadala niya ang anak ko.”
Tumiktak minsan ang grandfather clock.
Minsan pa.
Pinilit ni Osric na titigan ka sa mata.
“Magsisimula kami ng pamilya.”
Sandaling pagtigil.
At pagkatapos, ang lalaking nangakong hinding-hindi ka iiwan ay nagbitiw ng huling matinding hampas na may nakakatakot na katahimikan.
“Gusto kitang mawala sa eksena.”
Inaasahan niya ang luha.
Sigaw.
O marahil galit.
Ang hindi inasahan ni Osric—
ay ang iyong sagot.