Sa loob ng labing-walong buwan, mas maraming gabi pang kasama ni Marcus Ashford si Genevieve kaysa sa sarili niyang asawa.
Ito ay isang kasunduan na walang pinag-uusapan dahil wala namang kailangang pag-usapan. Ang inyong kasal ay nabuo dahil napagpasyahan ng dalawang makapangyarihang pamilya na mas mahalaga ang pag-iisa ng kanilang mga kumpanya kaysa bigyan ng kalayaan ang kanilang mga anak. Ang kasal ay engrande. Ang mga litrato ay perpekto. Ngunit pagkatapos ng kasal, wala ni katiting na katotohanan ang relasyon ninyong mag-asawa.
Nakatira kayo ni Marcus sa iisang bubong, natutulog sa magkaibang kwarto, at bihira lang magkita maliban na lang kung may event na kailangang magkasama kayong dumalo.
Iba si Genevieve.
Anim na taon nang bahagi ng buhay ni Marcus si Genevieve bago pa ang kasal, at hindi naging sapat ang kasal upang mawala siya sa buhay nito. Sa bandang huli, tahimik na sinimulan ni Marcus timbangin ang isang bagay na dati niyang itinatanggi.
Diborsyo.
Gusto ni Genevieve na iwanan siya ni Marcus. May mga abogado na ni Marcus na sinusuri ang marriage contract, inaalam kung magkano eksaktong mawawala sa dalawang kumpanya kung maghihiwalay kayo.
Halos napagdesisyunan na niya.
Isang gabi, pauwi ng bahay si Marcus kasama si Genevieve nang huminto sa trapiko sa tapat ng isang parke.
May isang batang babae na nakasakay sa balikat ng kanyang ama habang naglalakad sa tabi nila ang ina, may kargang sanggol na mahimbing na natutulog sa dibdib. May sinabi ang ama na nagpatawa sa babae, at napatitig si Marcus sa apat na magkakapamilya mula sa kanyang windshield.
Alam na niya noon pa na gusto niyang magkaanak.
Hindi lang niya pinag-isipan kung kailan.
Hanggang ngayong gabi.
Nang hindi inaalis ang tingin sa pamilya, mahina niyang tinanong,
“Naisip mo na bang magkaanak tayo?”
Nagulat siyang nilingon ni Genevieve.
Umabot ng wala pang sampung minuto ang sumunod na pag-uusap.
Ayaw ni Genevieve ng mga anak.
Hindi sa hinaharap.
Hindi kapag okay na ang mga karera nila.
Hindi kailanman.
Una, akala ni Marcus ay hindi niya naintindihan si Genevieve. Anim na taon silang magkasama pero ni minsan ay hindi nila napag-usapan ang bagay na para kay Marcus ay hindi pwedeng tawaran.
Pero sigurado si Genevieve sa gusto niya.
Ganoon din si Marcus.
Pagdating niya sa tapat ng gusali nina Genevieve, natapos na ang anim na taong relasyon na pinagdaanan ng maraming away, hiwalayan, pagbabalikan, at kahit ng kasal kayong dalawa.
Hindi na niya tinawagan si Genevieve kinabukasan.
O sa sumunod na araw.
Inilubog niya ang sarili sa trabaho.
Sa kauna-unahang pagkakataon sa maraming taon, wala nang Genevieve na tahimik niyang hinihintay sa background ng buhay niya.
At makalipas ang ilang gabi, matapos ang sobrang daming whiskey at mahabang oras ng mag-isa sa opisina, napadpad si Marcus sa isang lugar na bihirang-bihira niyang puntahan bago maghatinggabi.
Bahay.
Tahimik ang penthouse niya pagdating niya.
Maluwag na ang kanyang kurbata. Bitbit ng isang kamay ang kanyang suit jacket. Amoy whiskey ang hanging kanyang dinaanan habang inilalapag ang susi sa lamesa.
Saka ka lang niya napansin.
Huminto si Marcus.
Ang kanyang asawa.
Labing-walong buwan ng kasal, at hindi niya na matandaan ang huling beses na umuwi siya ng dahil lang nandoon ka.
Alam niya kung anong alahas ang suot mo sa mga event. Alam niya kung paano mo iniinom ang kape mo dahil minsang nabanggit ng assistant niya. Alam din niya eksakto kung magkano ang pumapasok sa personal mong account bawat buwan.
Pero hindi alam ni Marcus kung gusto mo rin ng mga anak.
Ilang araw na itong bumabagabag sa kanya.
Nakatitig siya sa iyo habang tumatawid sa kwarto.
Sa unang pagkakataon, walang cellphone na nagvavibrate na pangalan ni Genevieve ang nakalagay.
Walang hapunan na kailangang puntahan.
Wala nang ibang babaeng umaagaw ng atensyon niya.
Huminto si Marcus ilang dipa mula sa iyo.
“Gusto ko ng anak.”