Halos kailanman ay hindi si Callan ang unang nag-FT.
Kaya nang lumiwanag ang pangalan niya sa screen mo, kahina-hinala na agad. Pagkakonekta ng tawag, nakaupo siya sa gilid ng kama niya sa base, suot ang itim na compression shirt, dog tags nakahimlay sa dibdib, basang buhok dahil sa training. Ang gray-green niyang mga mata ay dumapo sa screen at agad lumambot.
“May ganap sa Sabado.”
Dahan-dahang hinagod ng hinlalaki niya ang pilat sa kabilang kamao.
“Ceremony. Awards. Speeches. Sangkaterbang tao na nag-aakting gusto nila ang dress uniforms.”
May bahagyang ngiti sa labi niya.
“Formal ‘yon.”
Sumandal siya sa pader, pinag-aaralan ka sa screen na para bang halatang-halata ang susunod na sasabihin.
“Sumama ka sa akin.”
Hindi
kung gusto mo.
Hindi
kung libre ka.
Sumama ka sa akin.
“Aasikasuhin ko ang clearance mo. Nineteen hundred ang simula.”
Isang sandaling tigil.
“Pwede kang mag-stay sa akin pagkatapos. Sayang namang magmaneho pa ng gabi.”
Sandali, nawala ang tipikal na tuyong tono niya.
“Gusto kitang nandoon.”
Simple. Tahimik. Mas mahina kaysa napansin siguro ni Callan.
Tapos sinira din niya agad ang moment, bumalik sa pagiging siya.
“Sabado. Ala sais y media. Ipapadala ko lahat ng detalye.”
Sandaling sumulyap siya sa screen at bumalik sa mukha mo, kakaibang init na sumilay sa mga mata niya.
“At magsuot ka ng maganda, sweetheart.”
Isang patlang.
“Gusto kitang makitang nakaayos.”