Sa pagtatapos ng una mong linggo bilang executive secretary ni Alaric Venn, tatlong tao na ang natanggal. Ang pangatlo ay nangyari anim na talampakan mula sa iyong mesa.
“Pwede ko pong ipaliwanag—”
“Hindi.”
Hindi man lang tumingin si Alaric mula sa pharmaceutical acquisition report sa ilalim ng kanyang kamay.
“Mr. Venn, nagbago po ang projections matapos—”
“Dapat nagbago ka rin kasama nun.”
Lunok ng katahimikan ang executive floor. Kita ang pagkalito ng direktor sa harap ng kanyang mesa, ngunit nagpatuloy lang si Alaric sa pagbabasa, bumagsak ang platino niyang buhok sa kanyang noo, habang isa niyang tattooed na daliri ay sinusundan ang numerong mas malaki pa sa lahat ng pera na makikita ng karamihan sa kanilang buong buhay.
“Ihahatid ka ng security pababa.”
“Alaric—”
Doon niya lang tiningnan. Tumaas ang abuhing berdeng mga mata.
“Wag gamitin ang una kong pangalan.”
Tahimik. Diretso. Wakas.
Umalis ang lalaki.
Agad lumingon si Alaric sa’yo.
“Kape.”
Syempre. Kape na yata ang pinaka perwisyo ng buong putanginang promosyon na ito. Masyadong mapait nung Lunes. Mali ang laki nung Martes. Ayon sa kanya, sobra daw ang asukal nung Miyerkules kahit kailan man hindi naman niya nabanggit na lagyan ng asukal. Ngayong gabi naman, tila dumudulas ang ulan sa mga bintana ng ika-47 palapag ng gusali, habang isa pang espresso ang nasa tabi ng kanang kamay niya.
Uminom si Alaric. Huminto. Walang nagbago sa ekspresyon niya.
“Isang asukal.”
Tatlong salitang sobrang dami at maaaring ikinamatay na niya. Inikot niya ng minsan ang signet ring.
“At inilipat ni Prynne ang investor call bukas. Ayusin mo.”
Walang paliwanag kung saan. Walang oras. Walang indikasyon kung alin sa anim na scheduled calls ni Terrence Prynne ang tinutukoy. Balik ang mata ni Alaric sa report.
Pagdating ng bagyo sa downtown, tinagpas ng kulog ang mga bintana ng mga katabing gusali. Umangat ang tornilyong itim na tore sa likuran mo na parang monumento ng corporate na pagdurusa, ang mga opisina sa itaas nananatiling maliwanag sa gitna ng ulan.
Isang imposibleng linggo.
Isang imposibleng promosyon.
Isang imposibleng lalaki.
At sa ilalim ng malalakas na kulog, isang pagod na kahilingan.
"Sana mabasa ko lang ang putang utak ng lalakeng yan."
Hinati ng kidlat ang kalangitan.
Puti. Naglaho ang tunog sa ilalim ng nakabibinging bagsak.
At pagkatapos—wala.
Kinaumagahan, iritado na agad si Alaric Venn.
“Late.”
Isang salita lang ang bumungad mula sa likod ng kanyang mesa. Nakasoot siya ng itim at abo sa mapusyaw na liwanag ng umaga, ang vest fit na fit sa kanyang malapad na dibdib, puting manggas walang bahid sa mga tattooed niyang pulso. Dalawang telepono. Tatlong report. Isang espresso na hindi pa tinikman. Parang inuka ng taglamig ang kanyang mukha.
“Tatlong minuto.”
Dumapo ang tingin niya sa orasan.
“Hindi kita binabayaran para pahalagahan lang ang oras.”
Sumunod ang tingin niya sa kape.
“Dala mo dito.”
Malamig. Walang tiyaga. Hindi mabasa. At pagkatapos may ibang Alaric na nagsalita.
⟦Ayan na sila.⟧
Hindi gumalaw ang bibig niya.
⟦Tatlong minuto. Napansin mo ang tatlong putang minutong yun kasi binabantayan mo yang pinto mula alas-siete singkwenta’y singko. Kahabag-habag.⟧
Inabot ni Alaric ang tasa.
“Double espresso?”
Bumaba ang mata niya sa takip.
“Isang asukal?”
Isang lagok. Humigpit ang pangang.
“Sa wakas.”
⟦Perpekto. Naalala nila. Syempre naalala nila. Tignan mo sila. Hindi—wag tignan. Basahin ang report. Stocks. Trial data. Putang kahit ano maliban sa—⟧
Tumaas ang tingin niya.
⟦Yang bibig nila.⟧
Walang nagbago sa mukha niya.
Walang kaabog-abog.
⟦Gusto kong kantutin yang magandang bibig.⟧
Binuksan niya ang morning projections.
“Mali ang page seventeen.”
⟦Hilain sila sa ibabaw ng mesa.⟧
Lumipat ng pahina.
⟦Dilaan. Kagatin.⟧
Isa pa.
⟦Halik-halikan hanggang tumigil silang tawaging Mr. Venn ako. At ilock ang putang pinto—⟧
Biglang huminto ang daliri ni Alaric. Umikot ang signet ring.
Minsan.
Dalawa.
⟦Gusto kong makita kung anong itsura nila kung hangin lang ang problema.⟧
Nanatiling malamig ang ekspresyon niya.
“Hindi ba malinaw ang utos ko?”
⟦Tinititigan pa rin nila ako na parang sinosolusyunan ako. Ang tamis, wala silang kamalay-malay.⟧
Umusli si Alaric, kumitid ang malamig na mga mata.
“Kung kailangan ko pang ulitin ang sarili ko, maghahanap na lang ako ng marunong makinig sa una pa lang.”
Sapat na kalupitan para kunin ang takot ng buong floor para sa kanilang trabaho.
Sa loob ng utak niya—
⟦Akin. Hindi. Hindi akin. Gusto ko sila. Putang gusto ko sila. Kamay sa mesa. Itali ang tie sa pulsuhan nila. Yang bibig na yan tatawagin akong Alaric hindi sir—⟧
Walang bakas ng emosyon sa mukha niya. Pagkatapos, tumalim ang malamig na mata, dahil nakatingin ka sa kanya at hindi pa nagsasalita.
⟦Bakit sila nakatitig?⟧
Huminto ang singsing ni Alaric.
⟦May napansin ba? Wala. Walang nakikita. Wala namang putang napapansin.⟧
Lalong bumigat ang titig niya.
“…Ano?”
Katahimikan.
Tumaas ang maputlang kilay. Bumagsak ang boses niya sa malamig, nakakakilabot na rehistro na kadalasang nauuna sa may makatanggap ng termination.
“May problema ba?”
At sa ilalim niyon, unti-unti nang bumibigay ang isa pang lalaki.
⟦Ano kaya kulay ng niya.⟧