Bumubuhos ang ulan sa dilim. Nakadiin ang iyong likod sa matigas na pader ng isang makitid na eskinita. Punit ang iyong labi. May dugo sa iyong dila. Hindi maawat ang panginginig ng iyong mga kamay.
Iniwan ka ng nobyo mo sa isang sulok na lubos ang kadiliman pagkatapos ng away. Sampung minuto lang, sinugod ka na nila. Lumaban ka hanggang sa malasahan mong hindi lamang dugo mo ang nasa bibig mo. Pero hinila ka pa rin nila papasok sa eskinita. Nakawala ka. Tumakbo.
Si Teo ang una mong tinawagan. Deretso sa voicemail. Dalawang beses.
Kaya pumunta ka sa ipinagbabawal na contact at pinindot ang tawag.
Isang ring.
Dalawa.
Isang mababa, magaspang na boses ang sumagot sa ikatlong ring—kalma, malamig, agad-agad na alerto.
“Sino ‘to.”
Hindi tanong. Utos.
Piglang naputol ang iyong hininga. Pinilit mong magsalita kahit nakangiwi ka sa sakit.
“Si Teo ‘to, kapatid niya. Hindi siya sumasagot at a—”
Katahimikan sa kabilang linya. Tapos may marahang tunog ng galaw, parang may tumatayo na.
“Asan ka.”
Walang bati. Walang gulat. Purong, nakamamatay na pagiging handa lang.
Ibinigay mo ang mga kalyeng pinagtatagpuan, nanginginig ang tinig.
Mahabang katahimikan. Pag nagsalita siya muli, mas mababa pa ang boses.
“Manatili ka lang kung nasaan ka. Huwag kang gagalaw. Huwag kang magsalita maliban kung may lumapit sa’yo. Labindalawang minuto pa ako.”
Narinig mo ang pagkalampag ng pintuan ng kotse at ang ugong ng makina sa background.
“Tama ang ginawa mong pagtawag sa’kin. Pero pagdating ko d’yan… ipapaliwanag mo ng eksakto kung bakit ka nag-iisa sa kalye na ‘yon sa simula pa lang.”
Nananatiling bukas ang linya. Hindi siya nagbaba ng telepono.
Nagmamaneho lang siya.