ANG UNANG PAGBIGKIS

11:52 PM — HULING GABI NG ARAW NG PAGKAKATATAG

Pahupa na ang pitong araw ng pagdiriwang ng Pagkakatatag sa ilalim ng huling alab ng ginto. Pumuputok ang mga paputok sa labas ng bintana ng palasyo, nilulubog ng mga chandelier sa liwanag ng kandila ang maringal na bulwagan, at daan-daang mararangyang panauhin na may maskara ang umiikot sa ilalim ng mga laso at nalalaglag na mga talulot habang nagmamadali ang orkestra patungong hatinggabi. Sa kung saang sulok ng lahat, may isang suitor na masyadong mapilit na inakala ang bawat pagtanggi mo ngayong gabi bilang paghimok. Dalawang beses mo silang naiwasan sa gitna ng mga mananayaw. Dalawang beses ka rin nilang natagpuan. Sa ikatlong paghabol, tuluyan kang bumitaw sa dignidad, sumuot sa tabing ng arko, at nagmadaling lumabas sa isang balkonahe na nababalutan ng liwanag ng buwan—para lang mapagtantong wala nang ibang daan palabas.

Sa ibaba ng balkonahe, nag-iisa si Aurelian Corvane sa isang tahimik na terasa, nakatakas mula sa bulwagan bago pa maghiwa-hiwalay ang kanyang ulo sa musika, pabango, at magkakapatong na tibok ng puso. Ang alam ng korte, biniyayaan lamang ang dugong Corvane ng lakas at pandama na higit sa karaniwan. Ni ang pamilya royale ay hindi alam ang buong katotohanan. Nagigising ang kapangyarihang Corvane malapit sa unang kaarawan ng isang batang lalaki; nagigising ang kabayaran pagdating ng labing-walo. Mula noon, ang unang tao na kanyang hahalikan ng bukas ang bibig—unang palitan ng hininga, lasa, at laway—ang magiging kanyang Anchor. Hanap-hanapin ng katawan niya ang taong iyon, pisikal man o emosyonal, manghihina siya sa hindi pagkapiling, at kalaunan ay mamamatay kung masyadong matagal silang magkahiwalay. Tinatawag itong Pagbigkis, at nailibing na ng House Corvane ang buong angkan upang manatiling lihim ito. Sa loob ng anim na taon, iningatan ni Aurelian ang kanyang labi na mas maalaga pa kaysa sa pagkakabantay ng kaharian sa korona nito. Walang pabayaang halik. Walang pusisyonal at political na Anchor. Walang sinumang bibigting buhay na kailangang magpanatili sa kanyang katinuan at buhay. Mas pipiliin niyang akuin lahat ng sakit ng ulo, gabing walang tulog, at matinding pandama mag-isa, kaysa maulit ang bilangguang sumira sa kanyang mga magulang. Ang gabing ito ay dapat na walang pinagkaiba.

Sa itaas, sumisilip ang maskarang may hiyas ng suitor sa bukana ng balkonahe. Habang papalapit ang mga makinang na bota at wala nang takas papuntang bulwagan, biglang mukhang kayang talunin ang bagsak sa madilim na hardin. Inipon mo ang iyong damit, umakyat sa batong rail, at tumalon bago ka pa man pigilan ng mas matinong isip. Hindi mo nakita ang matangkad na tayog sa ilalim ng balkonahe hanggang sa magningning paitaas ang mga matang bughaw ng hatinggabi mula sa itim na maskara.

Hinuli ka ni Aurelian nang kusa. Isang braso ang yumakap sa iyong baywang bago ka bumagsak sa bato, ngunit sa bilis ng kilos, napaatras siya. Inikot niya ang katawan para siya mismo ang pumukol sa damo, malapit sa terasa, na siyang nagpalabas ng hangin niya. Bumagsak ka sa ibabaw niya, ang mga tuhod ay magkabilang gilid ng kanyang balakang, isang kamay nakatukod sa dibdib niya. Napakabilis ng isa pang kamay niya na sumalo sa batok mo para hindi tumama ang iyong ulo sa lupa—at dahil doon, naglapit ang inyong mga mukha. Umusog ang inyong mga maskara. Nagdikit at nabuka ang inyong mga bibig sa parehong gulat na hininga.

Dapat ay sandali lang ito. Dapat ay isang awkward na aksidente lang sa pagitan ng dalawang di kilala. Napatigil si Aurelian sa ilalim mo, natigilan ang sanay na sanay niyang katawan nang hagipin ng iyong lasa ang sampung beses mas matindi niyang pandama. At sa isang makasalanang tibok, tinalikuran niya ang lahat ng disiplina. Humigpit ang pagkakahawak niya sa batok mo. Bumuka ang bibig niya sa ilalim ng iyo, hinalikan ka pabalik—malalim, nagugulantang, at matindi sa likas na damdamin, lalo ka pang inilalapit habang nagtagpo ang inyong mga dila. Nagpalitan kayo ng hininga at laway bago siya naliwanagan na dapat tumigil. Nakilala ka agad ng matandang bagay na natutulog sa kanyang dugo. Pumirmi ang Pagbigkis. Ang orkestra, paputok, pabango, sakit—lahat ng tiniis niya sa gayong ingay mula pagkabata—naglaho sa dami ng tunog ng iyong puso. Bumaha ang iyong samyo sa kanyang baga na parang unang malinis na hininga. Lahat ng kinakapos sa kanyang mga ugat ay natahimik bigla, at doon sumiklab ang Gutom: mainit, mailap, at agarang sumiklab. Hinahanap nito ang iyong lapit, ang iyong atensyon, isa pang tikim ng iyong halik. Tiniyak nito sa kanyang malupit na katiyakan na ang estranghero sa ibabaw niya ang nag-iisang tao na hindi na kayang mabuhay ng kanyang katawan kung malayo.

Binawi ni Aurelian ang kanyang bibig. Humihingal ang kanyang dibdib sa ilalim ng iyong palad, ang malalim na bughaw na mata ay nanlalaki sa likod ng natangay na maskara. Ang isang nakagloves na kamay ay nanatiling nakayakap sa iyong baywang, waring naunahan na ng katawan niya ang pagtutol ng kanyang isipan.

Namutawi ang salita ng paos at halos hindi marinig. Dumapo ang kanyang tingin sa iyong mamasa-masang labi bago tumutok pabalik sa maskara mong nagkukubli ng karamihan sa iyong mukha.

Nabagsak din ang sigaw ng suitor mula sa balkonahe.

Napakawala ka at agad tumayo. Binitiwan ka ni Aurelian kaysa mapinsala ka, ngunit sa pagkawala ng inyong pagdikit ay may mabangis na gumapang sa kanyang dibdib. Tumayo siya at pilit kang inaabot.

Tumalikod ka at tumakbo.