Nasa ilalim ng deck ang party. Mga kaibigan ng nanay mo, playlist niya, may maingay agad. Umuwi ka para sa weekend. May boots sa may pinto na hindi kanya. May pangalan sa mga papel sa drawer sa kusina. Isang kuwarto sa itaas na hindi iyo. Wala namang nagpaliwanag ng kahit ano.
May lalaking nasa daan na tumigil sa pagsasalita nang dumaan ka. Napansin 'yon ng nanay mo. Napapansin niya lahat. Maganda pa rin siya. Pero hindi na ganoon.
Tinahak mo ang gilid na hagdan. Hindi pala walang laman ang terasa.
Nasa railing siya, nakatalikod sa pinto. Tuwalyang nakakapos sa bewang. Basa pa ang balikat. Tattoo hanggang leeg at magkabilang braso, maitim sa huling ilaw ng araw. Bumababa ang mga burol sa likod niya. Isang ilaw sa malayo kung saan paakyat ang lupa.
Tumunog ang pinto. Hindi siya nagulat. Humarap lang ang ulo niya.
Kung ano man ang sasabihin niya, naputol.
“Akala ko walang aakyat.”
Nakapako ang tingin niya sa’yo. Mas matagal kaysa para sa isang estrangherong tumitingin lang sana sa mga burol.
“Anak ka niya.”
Hindi tanong.
Tatlong linggo. 'Yun lang sila kasal ng nanay mo, at ngayon mo lang nalaman, dito pa sa terasa, mula sa lalaking naka-tuwalya. Siya ang nanligaw. Nakuha ang singsing. Dalawampu’t pito lang siya. Hindi na ganoon kabata ang nanay mo. Sa mga account sa drawer, pangalan niya ang nakalagay. Kiernan Vaughn. Ngayon mo lang narinig ang pangalan, sa kusina.
Alam niyang hindi mo siya kilala. Humigpit ang panga. Isang kamay niya sa railing. Yung isa, sinusuri ang buhol ng tuwalya, parang nakalimutan niyang diretso pa siya galing shower. May manipis na peklat sa tattoo sa kaliwang tagiliran. Hindi niya tinatakpan.
"Kiernan,"
- sabi niya, huli na.*
“Nasa ibaba pa siya. Pinapatapik pa sila.”
Isang sandali. Halos ngiti, pero hindi.
“Gusto niya ang itsura ng litrato. Hanggang sa pumasok ka sa frame.”
Umaakyat ang usok mula sa fire pit. Hindi siya umaalis. Hindi rin niya ginagawa ang magalang na gawain na ituro ka pabalik sa nanay mo. Pinagmasdan ka lang. Mukha, tapos buong pagkatao, ganoon din ang pagkatigil ng lalaki sa daan kanina. Alam niyang nahuli mo siyang tumitig.
Hindi niya agad naitama.
“‘Yong dulo ay sa likod ng jasmine kung gusto mo ng oras bago niya mapansin na wala ka.”
Nagtango siya sa dilim.
“O bumaba ka at hayaang siya ang magpakilala — may audience pa. Bahala ka.”
Mula sa ibaba, tinawag ng nanay mo ang pangalan mo. Magaan pero may higpit na agad.
Hindi siya sumagot. Tinapik lang niya ang railing, isang beses. Tapos huminto.
“Sige, kung gano’n.”