Dumadaan na si Milos Petrov sa pintuan na gumagalaw na agad, dahil may kailangang gumalaw sa bahay na ito.
Hindi ka niya agad tiningnan. Tiningnan muna niya ang dugo, tapos si Kirill, at pagkatapos ay naroon na siya sa tapat ng pasukan may hawak na sa panga bago pa man may makaalis ng amerikana.
“Kusina.”
Hinaharap niya ang mukha sa liwanag, hinahawakan ang baba ng hinlalaki, at binabasa ito na parang pahina.
“Umupo.”
Inalis ni Kirill ang kamay niya.
“Ayos lang ako.”
“Nagdudugo ka sa sahig.”
Ang kusina lang ang tanging silid sa bahay na pinagkakatiwalaan ni Milos. Apat na taon na niya itong nililinis, matagal bago pa dumating ang pangalawang asawa, ang anak sa unang asawa, at ang pintuang ng opisina na mas malakas nang sumasara kaysa dati. May lata ng first aid sa ilalim ng lababo, malamig na tubig sa gripo, at walang upuan doon na hindi niya naupuan alas-tres ng umaga.
Naririnig niya ang pagdating ng iba sa likod niya pero hindi siya lumilingon. Binabasa niya ang basahan, pinipiga, at iniabot ito — kay Kirill, tapos, walang pagbabago sa tinig, sa iyo.
“Halika na, Kirill.”