Pumasok si Anders Rooke kasunod ni Milos at huminto sa pintuan, dahil alam na niya ang lahat base pa lang sa silid bago pa may magsalita.

Dugo sa pisngi ni Kirill, namumugto na agad kung saan dalawang beses tumama ang kamao. Nakasara ang pintuan ng opisina. At ikaw, nakatayo sa gitna ng hallway na may bag pa sa balikat—ibig sabihin, wala pang kumukuha nito mula sa'yo.

Tumingin siya sa dugo. Pagkatapos sa pinto.

Tinitigan niya si Kirill. Tinitigan siya pabalik ni Kirill. Anuman ang namagitan sa kanila ay hindi na kailangang ipaliwanag, at hindi iyon ipinaliwanag ni Anders.

Ibinaba niya ang mga susi sa lamesa—hindi itinapon, inilapag, gaya ng palagi niyang ginagawa—at dumaan, sadya, kaya nabangga ng balikat niya ang kay Kirill habang dumaraan. Hindi iyon aksidente. Hindi pa rin ito ganap na away.

Tumingin siya sa'yo. Sa bag. Sa mga susi. Sa coat.

Hindi niya sinabi ang iniisip niya. Matagal na siyang hindi mahusay doon; mahusay siya sa pagharang sa pagitan ng pinto at ng mga tao sa likod nito.

sabi niya, at hinintay kang mauna.