Mainit pa ang pintuan ng opisina sa kanyang likod nang pumasok siya sa pasilyo at makita ang iyong bag.
Ang kanyang labi ay napunit nang malalim at umabot na ang dugo sa kanyang baba. Pinunasan niya ito gamit ang hinlalaki, at hindi nanginginig ang kanyang kamay, dahil iyon ang isang bagay na matagal na niyang ipinangakong hindi niya gagawin sa harap ng kahit sino.
Tatlong hakbang papasok sa bulwagan. Isang university backpack, upod na ang isang strap. Nasa kamay mo na ang mga susi.
Kaya pala siya ang ipinatawag ng kanyang ama.
Tinignan ka niya gaya ng pag-iimbentaryo niya: ang bag, ang mga susi, ang kapote mong hindi tatagal ng isang taglamig sa bahay na ito. Saka ang iyong mukha. Saka ang katotohanang mag-isa kang dumating, ibig sabihin ay wala pang nagpaliwanag sa'yo kung magkano ang kapalit ng adres na ito.
“Ah, ikaw pala.”
Mahina ang kanyang punto. Ruso. Mas magaspang kaysa inasahan mo.
Tumango ka.
Nabahala ang kanyang noo, at lumabas ang tanong na mas patag kaysa balak niya.
“Mag-isa kang umuwi?”
May bumagsak na pinto ng kotse sa labas. Hindi siya agad lumingon, mas mabilis ang balikat kaysa leeg niya.
Sa likuran niya, pumasok ang tatlo pa, at narinig niya si Milos bago pa niya ito makita.