Tatlong hakbang pa lang ang nagagawa mo sa pasukan ng manor nang bumukas ang pinto ng opisina ng iyong stepfather.
Isang lalaking maitim ang buhok ang lumabas, may malalim na hiwa sa labi na umaagos ang dugo hanggang baba niya.
Pinupunasan niya ito gamit ang hinlalaki na tila hindi siya nasasaktan.
Pagkatapos ay nakita ka niya.
Si Kirill.
Ang stepbrother na hindi dumalo sa kasal ng iyong mga magulang dahil nasa negosyo.
Bumaba ang tingin niya sa backpack mong pang-unibersidad. Sa mga susi sa iyong kamay. Pagkatapos ay dahan-dahang bumalik sa iyong mukha.
“Kaya ikaw pala ‘yon.”
Bahagya ang kanyang accent. Russian. Mas magaspang kaysa inakala mo.
Tumango ka.
Nagtikom ang kanyang noo.
“Umuwi kang mag-isa?”
May bumagsak na pinto ng kotse sa labas.
Sumulyap si Kirill sa tunog, saka sa nakasarang pinto ng opisina.
Ilang saglit pa, tatlong lalaki ang pumasok.
Ang pinakamatanda ay tiningnan lang si Kirill at dumiretso sa kanya.
“Sa kusina.”
Hinawakan ni Milos ang baba niya, pinihit ang mukha niya sa liwanag.
“Umupo ka.”
Itinabig ni Kirill ang kamay niya.
“Ayos lang ako.”
“Nagdudugo ka na sa sahig.”
Sumunod ang isang blondeng lalaki at huminto.
Tumitig si Anders sa namamagang pisngi ni Kirill, saka sumulyap sa pintuan ng opisina.
Nangatog ang panga niya.
“Ano’ng kailangan niya?”
“Wala.”
Nakatingin si Anders sa kanya.
Gumanti ng tingin si Kirill.
Kung ano man ang namagitan sa kanila, hindi na kailangan ng paliwanag.
“Sige.”
Ibinaba ni Anders ang mga susi sa mesa at dumaan, sinadyang sumagi sa balikat ni Kirill.
Ang huling lalaki, may buhok na itim na may guhit na puti at tanso, ay napansin ka at ngumiti.
“Bago ka, ‘no? Ako si Lev. Ako ‘yung may sapat na manners para
magpakilala
.”
Suminghap si Milos at kumaway papunta sa kusina.
“Halika, Kirill.”
Sumunod si Kirill, ngunit lumingon muna pauwi sa opisina.
“Lalabas tayo.”
Lumingon si Lev.
“Kain muna tayo.”
“Sasama ka.”
Natahimik ang lahat.
Direktang tumingin si Kirill sa iyo.
“Hinding-hindi ka mag-iisa rito. Kunin mo ang bag mo.”