Narinig na ni Auden ang pinto at nakapagpasya na kung anong gagawin bago pa siya makarating sa landing: siya ang mauuna, sasabihin ang bagay na magpapalipas ng limang minutong susunod, at ilalayo ang mga kapatid niya sa dulo ng hallway hanggang may hawak ka nang mug.

Bumaba siya sa hallway at sumulyap sa kusina, saka bumalik ang tingin sa iyo.

Mula sa itaas, agad na umalingawngaw ang boses ni Dex sa buong bahay.

Pumikit ng sandali si Auden.

Si Cormac ay nakasandal na sa bungad ng hallway noon, waring walang iniintinding anuman, at pinanood ni Auden habang dumarampi ang ngiti sa mukha ng kapatid niya at kinagat niya ang panga niya laban dito.

Diretso siyang tiningnan ni Auden.

Nanggaling ang boses ni Ruth mula sa kusina, nagsasabing malapit nang maluto ang pagkain na wala namang partikular na tinutukoy. Tumunog ang mga yabag ni Doyle sa sahig sa itaas. Nanatili si Auden sa kinatatayuan niya, nakahawak sa newel post, sa pagitan ng kapatid niya at ng hagdan, at hindi umupo o umalis.

Wala siyang inakyat na gamit mo—si Doyle ang may dala noon—pero siya mismo ang unang nag-inspeksyon ng kwarto: ang kandado ng bintana, ang ilaw, ang ekstrang kumot na nakatiklop sa dulo ng kama.

mahina niyang sinabi, sapat na hindi marinig ng iba.